Christine & Gerjanne

[merel]

Als je de Bijbelse opdracht leest, zoals bijvoorbeeld 7werken van barmhartigheid, staat dat in actieve zin beschreven. Ik maak daaruit op dat als er een noodkreet komt dat je daar gehoor aan moet geven en niet eerst in de agenda kijkt of het uitkomt.
Dat jij vindt dat jij daartoe niet in staat bent, doet niet af aan de Bijbelse boodschap.
Voldoe ik overal aan? Zeker niet. Dat maakt alleen de Bijbelse opdracht niet anders.

[merel]

En om terug te komen op C&G. Ik vind dat zij in de hele podcast weinig zelf kritisch zijn en zich zelden of nooit afvragen wat de relatie is tussen eigen handelen en de Bijbelse boodschap. Het is een heel gezapig plaatje dat zij schetsen.

[Maanenschijn]

Dat betekent nog niet dat je daar dan altijd jezelf voor moet opofferen. Je moet je naaste liefhebben zoals jezelf, niet meer dan jezelf.

En als je dat niet eerlijk kunt of durft te zeggen, dan kan dat heel ingewikkeld zijn inderdaad. Maar zulke dingen kunnen allemaal per persoon verschillen, het gaat er wat mij betreft om met welke redenen je een beslissing daarin neemt.

Als een kop koffie aanbieden aan iemand die onverwacht voor de deur staat of een extra bordje eten aanbieden al gezien wordt als opoffering, is het slecht gesteld met de samenleving.

Ik vind dat je erg egoïstisch denkt. Komt heel veroordelend op de ander over.

Ja dat is voor mensen soms een opoffering. Soms is dat net dat druppeltje wat de emmer doet overlopen. Maar dat begrijp jij niet of wil je niet begrijpen want jij steekt anders in elkaar. En het lijkt wel of je vind dat iedereen dat maar 'moet kunnen'?

Precies zoals heel veel mensen zich niet kunnen inleven in een ander: in hen waarvoor een simpel kopje koffie voor complete chaos in het hoofd kan zorgen. En dat zijn echt meer mensen dan je denkt, die hier last van hebben. Hoef je echt geen diagnose autisme voor te hebben of een enorme egoïst/anti sociaal te zijn.

Ik wil niemand voor het hoofd stoten of ontkennen dat er problemen ontstaan bij onverwachte gebeurtenissen.

In ons gezin zijn er drie met een diagnose binnen het autistisch spectrum. Ik weet heel erg goed wat voor chaos onverwachte gebeurtenissen of prikkels van drukte kunnen doen. Maar dingen zijn ook te leren en te reguleren. Dat vereist veel energie, vooral voor degenen die de prikkels ervaart.

We moeten oppassen dat we de moeilijke dingen niet uit de weg gaan. Vooral niet bij Bijbelse noties als gastvrijheid en behulpzaamheid. Ik val @merel daarin bij.

Ik heb veel gereisd en veel bij gezinnen in huis geweest. De gastvrijheid, vaak bij onverwacht bezoek, zijn we hier in Nederland behoorlijk kwijt geraakt. Ik denk juist door ons eigen ik, onze onwil, onmacht, hoogmoed (mijn huis is niet aan kant), het komt niet uit, ik kan het niet aan...

Ik benoem dit in het algemeen, heb met deze opmerking niemand specifiek voor ogen. Het is iets wat ik steeds meer constateer in mijn omgeving.

[Eloesje]

Als je de Bijbelse opdracht leest, zoals bijvoorbeeld 7werken van barmhartigheid, staat dat in actieve zin beschreven. Ik maak daaruit op dat als er een noodkreet komt dat je daar gehoor aan moet geven en niet eerst in de agenda kijkt of het uitkomt.
Dat jij vindt dat jij daartoe niet in staat bent, doet niet af aan de Bijbelse boodschap.
Voldoe ik overal aan? Zeker niet. Dat maakt alleen de Bijbelse opdracht niet anders.

Als iemand met een noodkreet voor de deur staat wordt deze altijd geholpen. Ik heb daar de chaos in mijn hoofd prima voor over.
Als iemand 'gezellig' onverwachts op de koffie komt, terwijl ze dit prima vooraf kunnen aangeven, heb ik dat er niet voor over. En ik ben van mening dat dit ook niet van iemand gevraagd wordt, bijbels gezien.

[merel]

Ik heb toch diverse malen meegemaakt dat iemand die ogenschijnlijk onverwacht aanwaaide toch tijdens het bakje koffie een noodkreet uitte. Dat was vooraf niet te merken. En als ik bv aan het werk ben zeg ik dat rustig, maar zet daarnaast een kopje koffie/thee. Dat half uurtje maakt ook niet uit. Dan werk ik tijdens lunchtijd wel weer door.

[Eloesje]

Dat betekent nog niet dat je daar dan altijd jezelf voor moet opofferen. Je moet je naaste liefhebben zoals jezelf, niet meer dan jezelf.

En als je dat niet eerlijk kunt of durft te zeggen, dan kan dat heel ingewikkeld zijn inderdaad. Maar zulke dingen kunnen allemaal per persoon verschillen, het gaat er wat mij betreft om met welke redenen je een beslissing daarin neemt.

Als een kop koffie aanbieden aan iemand die onverwacht voor de deur staat of een extra bordje eten aanbieden al gezien wordt als opoffering, is het slecht gesteld met de samenleving.

Ik vind dat je erg egoïstisch denkt. Komt heel veroordelend op de ander over.

Ja dat is voor mensen soms een opoffering. Soms is dat net dat druppeltje wat de emmer doet overlopen. Maar dat begrijp jij niet of wil je niet begrijpen want jij steekt anders in elkaar. En het lijkt wel of je vind dat iedereen dat maar 'moet kunnen'?

Precies zoals heel veel mensen zich niet kunnen inleven in een ander: in hen waarvoor een simpel kopje koffie voor complete chaos in het hoofd kan zorgen. En dat zijn echt meer mensen dan je denkt, die hier last van hebben. Hoef je echt geen diagnose autisme voor te hebben of een enorme egoïst/anti sociaal te zijn.

Ik wil niemand voor het hoofd stoten of ontkennen dat er problemen ontstaan bij onverwachte gebeurtenissen.

In ons gezin zijn er drie met een diagnose binnen het autistisch spectrum. Ik weet heel erg goed wat voor chaos onverwachte gebeurtenissen of prikkels van drukte kunnen doen. Maar dingen zijn ook te leren en te reguleren. Dat vereist veel energie, vooral voor degenen die de prikkels ervaart.

We moeten oppassen dat we de moeilijke dingen niet uit de weg gaan. Vooral niet bij Bijbelse noties als gastvrijheid en behulpzaamheid. Ik val @merel daarin bij.

Ik heb veel gereisd en veel bij gezinnen in huis geweest. De gastvrijheid, vaak bij onverwacht bezoek, zijn we hier in Nederland behoorlijk kwijt geraakt. Ik denk juist door ons eigen ik, onze onwil, onmacht, hoogmoed (mijn huis is niet aan kant), het komt niet uit, ik kan het niet aan...

Ik benoem dit in het algemeen, heb met deze opmerking niemand specifiek voor ogen. Het is iets wat ik steeds meer constateer in mijn omgeving.

Ik heb mezelf jarenlang dit bovenstaande voorgehouden maar ik ging er aan onderdoor. Ik heb mijn hele levensstijl omgegooid en besloten dat ik dit niet hoef te doen ten koste van mezelf en mijn gezin.
Iedere activiteit is een afweging. Wat kost het me, wat levert het me op. Dit is aan de buitenkant niet altijd te zien.
Deze groep groeit, denk aan long covid klachten, me, lyme etc. En ik merk in gesprek met anderen dat het in de meeste gevallen niet begrepen wordt. Dit zijn echt niet 'maar een paar mensen'

[merel]

Daarbij is het misschien ook wat je gewend bent. Mijn ouders hebben het bv financieel echt niet breed en koken altijd extra eten voor de eenzamen, ouden en zieken en dergelijke die onverwacht aanwaaien. Ik denk dat dit gemiddeld 4 keer per week het geval is. Hun deur en daarvoor van mijn oma stond altijd open voor de minder bedeelden en verstotenen in de samenleving.

[merel]

Als een kop koffie aanbieden aan iemand die onverwacht voor de deur staat of een extra bordje eten aanbieden al gezien wordt als opoffering, is het slecht gesteld met de samenleving.

Ik vind dat je erg egoïstisch denkt. Komt heel veroordelend op de ander over.

Ja dat is voor mensen soms een opoffering. Soms is dat net dat druppeltje wat de emmer doet overlopen. Maar dat begrijp jij niet of wil je niet begrijpen want jij steekt anders in elkaar. En het lijkt wel of je vind dat iedereen dat maar 'moet kunnen'?

Precies zoals heel veel mensen zich niet kunnen inleven in een ander: in hen waarvoor een simpel kopje koffie voor complete chaos in het hoofd kan zorgen. En dat zijn echt meer mensen dan je denkt, die hier last van hebben. Hoef je echt geen diagnose autisme voor te hebben of een enorme egoïst/anti sociaal te zijn.

Ik wil niemand voor het hoofd stoten of ontkennen dat er problemen ontstaan bij onverwachte gebeurtenissen.

In ons gezin zijn er drie met een diagnose binnen het autistisch spectrum. Ik weet heel erg goed wat voor chaos onverwachte gebeurtenissen of prikkels van drukte kunnen doen. Maar dingen zijn ook te leren en te reguleren. Dat vereist veel energie, vooral voor degenen die de prikkels ervaart.

We moeten oppassen dat we de moeilijke dingen niet uit de weg gaan. Vooral niet bij Bijbelse noties als gastvrijheid en behulpzaamheid. Ik val @merel daarin bij.

Ik heb veel gereisd en veel bij gezinnen in huis geweest. De gastvrijheid, vaak bij onverwacht bezoek, zijn we hier in Nederland behoorlijk kwijt geraakt. Ik denk juist door ons eigen ik, onze onwil, onmacht, hoogmoed (mijn huis is niet aan kant), het komt niet uit, ik kan het niet aan...

Ik benoem dit in het algemeen, heb met deze opmerking niemand specifiek voor ogen. Het is iets wat ik steeds meer constateer in mijn omgeving.

Ik heb mezelf jarenlang dit bovenstaande voorgehouden maar ik ging er aan onderdoor. Ik heb mijn hele levensstijl omgegooid en besloten dat ik dit niet hoef te doen ten koste van mezelf en mijn gezin.
Iedere activiteit is een afweging. Wat kost het me, wat levert het me op. Dit is aan de buitenkant niet altijd te zien.
Deze groep groeit, denk aan long covid klachten, me, lyme etc. En ik merk in gesprek met anderen dat het in de meeste gevallen niet begrepen wordt. Dit zijn echt niet 'maar een paar mensen'

Het hoeft ook niet alleen jouw taak te zijn. Het is een gezinsvakantie. Als het mij een keer boven het hoofd groeit en dat gebeurt best wel eens, dan springt de rest van het gezin bij.

Het uitgangspunt is dat iedereen altijd welkom is, om recepten en of logeren. Als het logees van de kinderen zijn lopen zij een stapje harder en maken bedden en dergelijk op. Als mijn schoonmoeder komt logeren weet ik dat zij niets fijner vindt dan dat ik bij haar zit met thee zodat zij haar verhaal kwijt kan. Regelmatig neem ik na zo’n weekend/week een dag vrij om bij te komen. Dat neemt niet weg dat de deur wagenwijd open staat.

[Maanenschijn]

Als een kop koffie aanbieden aan iemand die onverwacht voor de deur staat of een extra bordje eten aanbieden al gezien wordt als opoffering, is het slecht gesteld met de samenleving.

Ik vind dat je erg egoïstisch denkt. Komt heel veroordelend op de ander over.

Ja dat is voor mensen soms een opoffering. Soms is dat net dat druppeltje wat de emmer doet overlopen. Maar dat begrijp jij niet of wil je niet begrijpen want jij steekt anders in elkaar. En het lijkt wel of je vind dat iedereen dat maar 'moet kunnen'?

Precies zoals heel veel mensen zich niet kunnen inleven in een ander: in hen waarvoor een simpel kopje koffie voor complete chaos in het hoofd kan zorgen. En dat zijn echt meer mensen dan je denkt, die hier last van hebben. Hoef je echt geen diagnose autisme voor te hebben of een enorme egoïst/anti sociaal te zijn.

Ik wil niemand voor het hoofd stoten of ontkennen dat er problemen ontstaan bij onverwachte gebeurtenissen.

In ons gezin zijn er drie met een diagnose binnen het autistisch spectrum. Ik weet heel erg goed wat voor chaos onverwachte gebeurtenissen of prikkels van drukte kunnen doen. Maar dingen zijn ook te leren en te reguleren. Dat vereist veel energie, vooral voor degenen die de prikkels ervaart.

We moeten oppassen dat we de moeilijke dingen niet uit de weg gaan. Vooral niet bij Bijbelse noties als gastvrijheid en behulpzaamheid. Ik val @merel daarin bij.

Ik heb veel gereisd en veel bij gezinnen in huis geweest. De gastvrijheid, vaak bij onverwacht bezoek, zijn we hier in Nederland behoorlijk kwijt geraakt. Ik denk juist door ons eigen ik, onze onwil, onmacht, hoogmoed (mijn huis is niet aan kant), het komt niet uit, ik kan het niet aan...

Ik benoem dit in het algemeen, heb met deze opmerking niemand specifiek voor ogen. Het is iets wat ik steeds meer constateer in mijn omgeving.

Ik heb mezelf jarenlang dit bovenstaande voorgehouden maar ik ging er aan onderdoor. Ik heb mijn hele levensstijl omgegooid en besloten dat ik dit niet hoef te doen ten koste van mezelf en mijn gezin.
Iedere activiteit is een afweging. Wat kost het me, wat levert het me op. Dit is aan de buitenkant niet altijd te zien.
Deze groep groeit, denk aan long covid klachten, me, lyme etc. En ik merk in gesprek met anderen dat het in de meeste gevallen niet begrepen wordt. Dit zijn echt niet 'maar een paar mensen'

Dat kan, ik wil niet in jouw persoonlijke situatie treden. Wel weet ik dat je niet makkelijk (onverwachte) prikkels kunt reguleren als dit niet van jongs af is geleerd en gedaan. Daarom neem ik het mensen niet kwalijk als men dat niet kan en daarom grenzen trekken. Blijft wel staan of dat bijbels gezien de juiste grenzen zijn.

Ik maak mij vooral zorgen over de trend, beginnend bij de jeugd, dat men geen moeilijke dingen/zaken wil doen omdat… en dan komen er allerlei redenen. Sommige zaken kosten zelfopoffering. En natuurlijk is daar een grens aan.

[Eloesje]

Ik begrijp jullie standpunten, ik zie ook verloedering op dat gebied.

Maar ik zie en spreek heel veel mensen die, om wat voor reden dan ook, het gewoon echt niet kunnen. En om dan te zeggen dat het mogelijk bijbels gezien geen goed keuzes zijn om iets niet te doen, daar vind ik nogal wat van.

En dat geldt niet voor mezelf, ik voel me nml niet aangesproken, maar ik merk dat deze strijd wel in veel mensen woed. En dan vind ik dit een vrij pijnlijke stelling.

[DDD]

Ik ben het met Eloesje eens.

[Wim Anker]

Ik begrijp jullie standpunten, ik zie ook verloedering op dat gebied.

Maar ik zie en spreek heel veel mensen die, om wat voor reden dan ook, het gewoon echt niet kunnen. En om dan te zeggen dat het mogelijk bijbels gezien geen goed keuzes zijn om iets niet te doen, daar vind ik nogal wat van.

En dat geldt niet voor mezelf, ik voel me nml niet aangesproken, maar ik merk dat deze strijd wel in veel mensen woed. En dan vind ik dit een vrij pijnlijke stelling.

Tja, weten dat je niet volmaakt bent - en wie is dat? - betekent niet dat de norm zich aanpast.

Ten diepste is het het excuus van het niet kunen dus hoezo moet het dan? Maar doet dan God de mens geen onrecht....

Pijnlijk? Ja. Maar daarmee niet onwaar.

(Zonder over de casus te oordelen, ik heb er niet zo'n mening over. Maar de argumentatie vind ik onjuist)

[merel]

Ik zit op de lijn van @maanenschijn en vind het een taak van een christen om gastvrij te zijn. Voor een enkeling zal gelden dat het fysiek en mentaal niet kan. Voor velen geldt meer dat ze uitvluchten bedenken waarom ze het niet kunnen. Waarom is men in het buitenland overwegend gastvrij en in Nederland zouden velen dit vanwege allerlei beperkingen niet kunnen?

Ik ben daarbij van mening dat je als ouder hierin het goede voorbeeld moet geven en het kinderen moet leren.

Een recent voorbeeld. Mij oudste vroeg pas ‘s morgens op mijn werkdag of zijn vrienden (10p)die avond mochten langskomen en ook eten. Tijdens de lunch hebben we samen een uur groente gesneden voor pastasaus. Hij heeft vervolgens een aantal bedden opgemaakt voor een paar jongens die ook bleven slapen. ‘s Nachts hebben de jongens alle rommel opgeruimd en de volgende morgen ook de bedden. Het kostte mij een klein uurtje extra werk en 10 man had een leuke avond.

[merel]

En dat zijn de de gezellige dingen waarbij je gastvrij kan zijn. Ook voor de minder gezellige dingen vind ik dat een kerntaak voor een christen.
Zoals ik al aangaf zorgen mijn ouders met de beperkte financiële middelen die zij hebben altijd voor een ander. Zij delen alles wat zij hebben en hebben vrijwel dagelijks gasten, ontheemden, zieken en ouderen aan tafel. Dat is mijn voorbeeld geweest en ik hoop dat mijn deur ook altijd open mag staan voorheen ander.

[Bourdon16]

Maar jij vindt dat ook leuk volgens mij.
Als je dat niet hebt is het wel een opgave.