Christine & Gerjanne

[Edelweiss]

Ik denk dat het goed is als we 2 dingen scheiden.

Je hebt mensen die alles gebruiken om zelf niets te hoeven doen. Die het wel fijn vinden dat ze last hebben van hun grote teen en daardoor niets kunnen betekenen voor anderen, het komt hen wel goed uit.

Maar je hebt ook mensen die juist heel graag voor anderen klaar staan, maar dit echt gewoon niet meer kunnen door omstandigheden. Of omdat ze er zelf aan onderdoor zijn gegaan, of omdat ze lichamelijke/psychische klachten hebben. Zij zoeken naar mogelijkheden om te voldoen aan wat God van hen vraagt. Maar ze lopen tegen muren aan van hun eigen kunnen.

Ik merk dat mensen die in de tweede groep thuishoren al snel worden weggezet bij de mensen uit de eerste groep. Laten wij daar niet over oordelen, je kunt vanaf de buitenkant echt niet altijd zien hoe zwak iemand is.

Ik bemerk helemaal niet dat de tweede groep wordt weggezet. Ik ken namelijk diverse mensen van de tweede groep waar niemand van verwacht dat zij dit doen. Door het steeds noemen van die (kleine) groep ontstaat ruis in de discussie die afleidt van waar het over ging. Dat gezonde mensen de deur dichthouden bij onverwacht bezoek en dat ergens volkomen normaal vinden. Ook in dit topic is meerdere malen opgemerkt dat het toch normaal is om te bellen voordat je komt.

De deur niet opendoen bij onverwacht bezoek is, bij gezondheid van lichaam en geest, echt onbehoorlijk gedrag. Maar goed, Nederlanders staan niet bekend om de gastvrijheid, dat is gewoon een feit.
Mijn persoonlijke ervaring (dat is dus zeker niet de norm) is overigens inderdaad hetzelfde bij mensen die beperkt zijn in hun kunnen: zij worden juist met begrip tegemoet getreden.
Wel vind ik het persoonlijk erg lastig als daar niet duidelijk over wordt gecommuniceerd, of uitermate tegenstrijdig. Je weet dan namelijk niet meer waar je goed aan doet.

Voorbeeld.
Ik heb een volwassen familielid met autisme. Die stel ik altijd van tevoren op de hoogte wanneer ik in NL ben, en omdat zij dat prettig vindt, bel ik altijd ruim van tevoren wanneer ik dan precies langs hoop te komen. Nu kwam het dus voor dat zij de telefoon niet opnam terwijl ik meerdere keren opbelde. Dat kan, en ik ben niet langs ben gegaan, rekening houdend met haar gevoelens hierin. Resultaat was echter dat ik later bij terugkeer in CH haast door de telefoon getrokken werd waarom ik niet langskwam.
Een paar maanden later gebeurde toevallig precies hetzelfde, en, met het oog op het onprettige telefoongesprek eerder, ging ik wél langs - waarop zij extreem boos werd want 'je weet toch dat ik autisme heb'. Dat vond ik extreem onprettig en ben weggegaan.
Rekening houden met elkaar werkt echt twee kanten op wat mij betreft.

[merel]

Dat zou voor mij reden zijn om niet meer te gaan en als je daar weer op aangesproken wordt, beide punten te communiceren. Ergens houdt het ook wel op.

Ik ben dat wel met je eens, maar sommige mensen raken al overspannen van een niet goed gestemd orgel.

De ene persoon is de andere niet.

Klopt, alleen is er wel verschil tussen berusting hierin en bewustwording /wil om het anders te doen.

[DDD]

Ik vind dat je altijd mild moet zijn. Ik ben superflexibel in de planning, maar ik kan heel slecht tegen nare geluiden. Zo ben ik schijnbaar de enige die er last van heeft dat in onze kerk geregeld de geluidsinstallatie rondzingt omdat de microfoon het geluid uit de luidsprekers opvangt. Dat is alleen als de dominee zijn microfoon niet goed heeft, maar ook bij een heel zacht sprekende spreker. Ik kan daar echt hoofdpijn van krijgen, maar als je de enige bent die het hoort, dan is het kiezen of delen, al ben je nog zo overgevoelig.

Zo hebben veel mensen wat, en dat kan ook best heftig zijn. Ik geloof niet dat het goed is om dan te zeggen: je stelt je maar gewoon niet aan.

[merel]

Ik vind dat je altijd mild moet zijn. Ik ben superflexibel in de planning, maar ik kan heel slecht tegen nare geluiden. Zo ben ik schijnbaar de enige die er last van heeft dat in onze kerk geregeld de geluidsinstallatie rondzingt omdat de microfoon het geluid uit de luidsprekers opvangt. Dat is alleen als de dominee zijn microfoon niet goed heeft, maar ook bij een heel zacht sprekende spreker. Ik kan daar echt hoofdpijn van krijgen, maar als je de enige bent die het hoort, dan is het kiezen of delen, al ben je nog zo overgevoelig.

Zo hebben veel mensen wat, en dat kan ook best heftig zijn. Ik geloof niet dat het goed is om dan te zeggen: je stelt je maar gewoon niet aan.

Daarmee interpreteer jij mijn weergave verkeerd en daarnaast ga jij ook weer uit van de uitzondering die daadwerkelijk hiertoe niet in staat zou zijn. Dat geeft ruis in de discussie Zoals ook edelweis aangaf staan Nederlanders niet bekend om hun gastvrijheid. Bij het merendeel van de mensen die de deur niet open doet speelt eerder ongemak/onwil een rol in plaats van onvermogen.

[DDD]

Ik ben het daarmee eens. Het is toch logisch dat een gesprek over te algemene stellingen zich toespitst op de uitzonderingen.

[merel]

Ik ben het daarmee eens. Het is toch logisch dat een gesprek over te algemene stellingen zich toespitst op de uitzonderingen.

Eerlijk gezegd vind ik dat niet logisch. Bij C&G bleef het ook hierin hangen. De tendens van het gesprek was dat men gastvrijheid ongemakkelijk vindt, maar zich senang voelt bij de ongemakkelijkheid. Daardoor ontbreekt de wil om het te veranderen. Ik had het meer kunnen waarderen dat zij over hun eigen schaduw heen zouden stappen en een open gesprek zouden voeren hoe dit te veranderen om hiermee te voldoen aan de Bijbelse norm. Dan leer je daadwerkelijk van fouten.

Idem met kringverjaardagen. Het gaat er niet om wat ik persoonlijk vind van de zin/onzin van dit gebruik. Een ander vindt het waardevol dat jij komt. Dan is het toch onbehoorlijk en ook niet Bijbels om verstek te laten gaan? Moet je dan overal aan mee doen? Zeker niet. Dan zou een reactie kunnen zijn ‘het is nogal druk voor mij op dit moment. Vind je het goed om binnenkort bv samen te lunchen om dit toch te vieren?. Dat is mijns inziens christelijker dan het lachen van C&G over een kringverjaardag en hoe achterlijk dit fenomeen is.

[Bourdon16]

Ik heb dat met goede doelen en verkopers die aan de deur komen.
In het verleden wachtte ik beleefd het praatje af waarna ik aangaf geen interesse te hebben.
Nu zeg ik direct voordat ze wat zeggen dat ik geen interesse heb.

Een collectebus krijgt wel wat.

[Edelweiss]

Ik ben het daarmee eens. Het is toch logisch dat een gesprek over te algemene stellingen zich toespitst op de uitzonderingen.

Eerlijk gezegd vind ik dat niet logisch. Bij C&G bleef het ook hierin hangen. De tendens van het gesprek was dat men gastvrijheid ongemakkelijk vindt, maar zich senang voelt bij de ongemakkelijkheid. Daardoor ontbreekt de wil om het te veranderen. Ik had het meer kunnen waarderen dat zij over hun eigen schaduw heen zouden stappen en een open gesprek zouden voeren hoe dit te veranderen om hiermee te voldoen aan de Bijbelse norm. Dan leer je daadwerkelijk van fouten.

Daarmee zou m.i. zo'n podcast ook veel waardevoller worden.

Idem met kringverjaardagen. Het gaat er niet om wat ik persoonlijk vind van de zin/onzin van dit gebruik. Een ander vindt het waardevol dat jij komt. Dan is het toch onbehoorlijk en ook niet Bijbels om verstek te laten gaan? Moet je dan overal aan mee doen? Zeker niet. Dan zou een reactie kunnen zijn ‘het is nogal druk voor mij op dit moment. Vind je het goed om binnenkort bv samen te lunchen om dit toch te vieren?. Dat is mijns inziens christelijker dan het lachen van C&G over een kringverjaardag en hoe achterlijk dit fenomeen is.

Ik heb zojuist het stukje hierover teruggeluisterd. Ik vind het ook wel opmerkelijk dat er werd geschuild achter het niet hebben van een auto en het hebben van kleine kinderen om niet te gaan. Die factoren zullen ongetwijfeld een rol spelen maar het lijkt mij dat als je als volwassen vrouw prettig wegkletst in een podcast en je mening in het openbaar ventileert, je dan ook tegen de jarige zelf durft te zeggen dat je niet wil komen. Dat lijkt mij uiteindelijk de eerlijkste mijdingstip.