Wat staat er nu in Jesaja 53:8? Alle vertalingen verschillen hier. De kerkvaders verschillen weer van de Reformatoren. En de NBV21 maakt er helemaal wat anders van.

Wie helpt?

Refojongere schreef: ↑09 mar 2026, 21:33 Wat staat er nu in Jesaja 53:8? Alle vertalingen verschillen hier. De kerkvaders verschillen weer van de Reformatoren. En de NBV21 maakt er helemaal wat anders van.

Wie helpt?

Kun je wat specifieker zijn? De kanttekeningen in de SV noemen al verschillende vertaalmogelijkheden. Daarmee worden de kleine verschillen tussen SV en KJV al verklaard ('angst' versus 'prison' ('kerker' in kt. 33); 'leeftijd' versus 'generation' ('generatie' in kt. 35). Ook met de Luthervertaling (1912) zie ik geen belangrijke verschillen. En zelfs de Joods-Engelse vertaling (JPS-Tanakh) komt op de meeste punten met deze vertalingen overeen.

NBV21 komt via 'geslacht' en 'generatie' bij 'tijdgenoten'. In het Hebr. staat er echter niet: 'Wie van Zijn generatie', maar: 'Zijn generatie - wie zal [die] uitspreken'. Als je dat wat door elkaar husselt en er een bepaalde exegese overheen legt, kun je uitkomen op: 'Wie van Zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad?' Dat geeft echter een volstrekt andere betekenis, strijdig met hoe de Septuaginta en de reformatie de tekst vertaald hebben.

In de Septuaginta zie ik wel wat kleine verschillen t.o.v. SV en KJV, maar niet wezenlijk. In welk opzicht meen jij dat de kerkvaders verschillen van de reformatoren? Kortom: Als je wat specifieker kunt aangeven op welke verschillen je doelt, komen we misschien wat verder.

Valcke schreef: ↑10 mar 2026, 09:55

Refojongere schreef: ↑09 mar 2026, 21:33 Wat staat er nu in Jesaja 53:8? Alle vertalingen verschillen hier. De kerkvaders verschillen weer van de Reformatoren. En de NBV21 maakt er helemaal wat anders van.

Wie helpt?

Kun je wat specifieker zijn? De kanttekeningen in de SV noemen al verschillende vertaalmogelijkheden. Daarmee worden de kleine verschillen tussen SV en KJV al verklaard ('angst' versus 'prison' ('kerker' in kt. 33); 'leeftijd' versus 'generation' ('generatie' in kt. 35). Ook met de Luthervertaling (1912) zie ik geen belangrijke verschillen. En zelfs de Joods-Engelse vertaling (JPS-Tanakh) komt op de meeste punten met deze vertalingen overeen.

NBV21 komt via 'geslacht' en 'generatie' bij 'tijdgenoten'. In het Hebr. staat er echter niet: 'Wie van Zijn generatie', maar: 'Zijn generatie - wie zal [die] uitspreken'. Als je dat wat door elkaar husselt en er een bepaalde exegese overheen legt, kun je uitkomen op: 'Wie van Zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad?' Dat geeft echter een volstrekt andere betekenis, strijdig met hoe de Septuaginta en de reformatie de tekst vertaald hebben.

In de Septuaginta zie ik wel wat kleine verschillen t.o.v. SV en KJV, maar niet wezenlijk. In welk opzicht meen jij dat de kerkvaders verschillen van de reformatoren? Kortom: Als je wat specifieker kunt aangeven op welke verschillen je doelt, komen we misschien wat verder.

1. De kerkvaders kozen voor de vertaling 'generatie' of 'geslacht' en lieten deze slaan op de afkomst van de Knecht des Heeren. Daarbij werd dus teruggezien op het verleden, de oorsprong van Hem.

2. Calvijn en Luther menen dat deze zoveel betekent als: 'Wie kan verklaren (of openbaren) de lengte van zijn leven daarna? ' Beiden verbinden het element van de toekomst met de messiaanse opvatting van de Knecht van God.

3. De exegeten uit de 20e eeuw hebben dat verstaan in de zin van 'beperkte levensloop, droevig levenslot' met dus heel duidelijk een verwijzing naar de staat van Zijn vernedering.

4. De NBV betrekt het woord niet op de Knecht maar op hen die met de Knecht in zo'n relatie staan dat ze 'Zijn geslacht of generatie' kunnen genoemd worden. Ook deze opvatting is oud en wordt al kort na de oud-christelijke Kerk verdedigd.

Is die vierde toch niet ook mogelijk. Als je zegt: Jouw generatie. Dan spreek ik toch over jouw tijdgenoten en niet waar jij vandaan komt, gegenereerd bent?

Ik heb een vraag over de eerste gedeelte van Johannes 15 vers 4: Blijft in Mij, en Ik in u.

Is het mogelijk dat we de eerste wel hebben maar het tweede niet? In andere woorden kunnen wij in Christus zijn maar dat Christus niet in ons is?

Alle rank die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg; en alle die vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage.

Niettemin is de onvruchtbare rank in de wijnstok.

refo schreef: ↑12 mar 2026, 13:37 Alle rank die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg; en alle die vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage.

Niettemin is de onvruchtbare rank in de wijnstok.

Hetzelfde spanningsveld als in 1 Joh. 2:19: Zij zijn uit ons uitgegaan, maar zij waren uit ons niet; want indien zij uit ons geweest waren, zo zouden zij met ons gebleven zijn; maar dit is geschied opdat zij zouden openbaar worden, dat zij niet allen uit ons zijn.

KDD schreef: ↑12 mar 2026, 12:43 Ik heb een vraag over de eerste gedeelte van Johannes 15 vers 4: Blijft in Mij, en Ik in u.

Is het mogelijk dat we de eerste wel hebben maar het tweede niet? In andere woorden kunnen wij in Christus zijn maar dat Christus niet in ons is?

In het Johannesevangelie kan iemand in de sfeer van de Messias staan: deel van de discipelkring, onder Zijn onderwijs, verbonden met Hem als rabbi. In die zin kan iemand “in Hem” zijn in uiterlijke zin. Een duidelijk voorbeeld is Judas Iscariot: hij hoorde bij de twaalf, liep met Jezus mee, werd zelfs uitgezonden om te prediken. Toch zegt Jezus later: “Ik heb u twaalf uitgekozen, en één van u is een duivel.” (Joh. 6:70). Dus iemand kan binnen de kring van de wijnstok staan zonder werkelijk het leven van de wijnstok te hebben in die tijd.

Duivel staat er niet letterlijk. Meer: lasteraar, aanklager, iemand die kwaad spreekt, tegenstander

Het tweede deel van de zin verwijst naar iets veel diepers: de Messias die werkelijk in iemand woont. Dan zie ik verband met deze tekst: Jezus antwoordde en zeide tot hem: Zo iemand Mij liefheeft, die zal Mijn woord bewaren; en Mijn Vader zal hem liefhebben, en Wij zullen tot hem komen, en zullen woning bij hem makeDie Mij niet liefheeft, die bewaart Mijn woorden niet; en het woord dat gijlieden hoort, is het Mijne niet, maar des Vaders, Die Mij gezonden heeft. Deze dingen heb Ik tot u gesproken, bij u blijvende. Maar de Trooster, de Heilige Geest, Welken de Vader zenden zal in Mijn Naam, Die zal u alles leren, en zal u indachtig maken alles, wat Ik u gezegd heb.

Dit is trouwens een stukje uit het afscheidsgesprek. Hij legt uit hoe ze zonder Zijn zichtbare aanwezigheid moeten leven, blijven in Hem (Joh. 15). Het beeld van de wijnstok hoort bij die voorbereiding. Jezus leert de elf dat hun leven straks niet meer zal bestaan uit fysiek met Hem meelopen maar uit: blijvende verbondenheid met Hem.

t Was ook wel aanschouweilijk onderwijs... ze hadden net Judas weg zien gaan.
Direct daarna spreekt Jezus alleen nog met de elf. In dat licht krijgen Zijn woorden extra gewicht:

“Jullie zijn al rein.” (Joh. 15:3)
“Blijf in Mij, en Ik in u.” (Joh. 15:4)

Het contrast ligt voor hun ogen:
Judas... bij Jezus geweest, maar niet gebleven
De elf... moeten in Hem blijven

---

Door minder heldere prediking kan het voorkomen dat mensen in bevindelijke kringen werkelijk van Christus zijn, dat Hij door Zijn Geest in hen woont, maar dat zij het zelf nauwelijks durven geloven.

De werkelijkheid van de Schrift is echter dat wie tot Christus gekomen is, ook met Hem verenigd is. Wie in Christus is, heeft ook Christus in zich. Het geloof kan klein zijn en de zekerheid zwak, maar de werkelijkheid van die vereniging hangt niet af van wat wij voelen of durven uitspreken.

Refojongere schreef: ↑11 mar 2026, 23:35

Valcke schreef: ↑10 mar 2026, 09:55

Refojongere schreef: ↑09 mar 2026, 21:33 Wat staat er nu in Jesaja 53:8? Alle vertalingen verschillen hier. De kerkvaders verschillen weer van de Reformatoren. En de NBV21 maakt er helemaal wat anders van.

Wie helpt?

Kun je wat specifieker zijn? De kanttekeningen in de SV noemen al verschillende vertaalmogelijkheden. Daarmee worden de kleine verschillen tussen SV en KJV al verklaard ('angst' versus 'prison' ('kerker' in kt. 33); 'leeftijd' versus 'generation' ('generatie' in kt. 35). Ook met de Luthervertaling (1912) zie ik geen belangrijke verschillen. En zelfs de Joods-Engelse vertaling (JPS-Tanakh) komt op de meeste punten met deze vertalingen overeen.

NBV21 komt via 'geslacht' en 'generatie' bij 'tijdgenoten'. In het Hebr. staat er echter niet: 'Wie van Zijn generatie', maar: 'Zijn generatie - wie zal [die] uitspreken'. Als je dat wat door elkaar husselt en er een bepaalde exegese overheen legt, kun je uitkomen op: 'Wie van Zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad?' Dat geeft echter een volstrekt andere betekenis, strijdig met hoe de Septuaginta en de reformatie de tekst vertaald hebben.

In de Septuaginta zie ik wel wat kleine verschillen t.o.v. SV en KJV, maar niet wezenlijk. In welk opzicht meen jij dat de kerkvaders verschillen van de reformatoren? Kortom: Als je wat specifieker kunt aangeven op welke verschillen je doelt, komen we misschien wat verder.

1. De kerkvaders kozen voor de vertaling 'generatie' of 'geslacht' en lieten deze slaan op de afkomst van de Knecht des Heeren. Daarbij werd dus teruggezien op het verleden, de oorsprong van Hem.

2. Calvijn en Luther menen dat deze zoveel betekent als: 'Wie kan verklaren (of openbaren) de lengte van zijn leven daarna? ' Beiden verbinden het element van de toekomst met de messiaanse opvatting van de Knecht van God.

3. De exegeten uit de 20e eeuw hebben dat verstaan in de zin van 'beperkte levensloop, droevig levenslot' met dus heel duidelijk een verwijzing naar de staat van Zijn vernedering.

4. De NBV betrekt het woord niet op de Knecht maar op hen die met de Knecht in zo'n relatie staan dat ze 'Zijn geslacht of generatie' kunnen genoemd worden. Ook deze opvatting is oud en wordt al kort na de oud-christelijke Kerk verdedigd.

Is die vierde toch niet ook mogelijk. Als je zegt: Jouw generatie. Dan spreek ik toch over jouw tijdgenoten en niet waar jij vandaan komt, gegenereerd bent?

O.k. dank je wel voor deze toelichting. Kennelijk gaat het je om de betekenis of exegese van het woord dat vertaald kan worden met 'leeftijd', 'geslacht' of 'generatie'. Het Hebreeuwse grondwoord kan al deze betekenissen hebben. Het is dus vooral een kwestie van exegese waar de nadruk op valt. In de ktt. van de SV - zowel bij Jes. 53:8 als bij Hand. 8:33 - worden verschillende uitleggingen gegeven, waaronder de uitleggingen 1 en 2 die je noemt. Deze uitleggingen zijn m.i. ook niet strijdig, maar vullen elkaar aan. Dat mogelijk niet alleen gezien wordt op de staat van vernedering, maar ook op de staat van verhoging, sluit wel weer goed aan op Jes. 53:10. Deze betekenissen zijn m.i. heel rijk en diep. Die uitleggingen passen ook goed op het Grieks (waarop de evangelist Filippus dus ook zijn uitleg aan de kamerling gebaseerd moet hebben). Zelf zou ik deze tekst dan ook het liefst in deze rijke Messiaanse betekenissen willen lezen.

Valcke schreef: ↑12 mar 2026, 22:46

Refojongere schreef: ↑11 mar 2026, 23:35

Valcke schreef: ↑10 mar 2026, 09:55

Refojongere schreef: ↑09 mar 2026, 21:33 Wat staat er nu in Jesaja 53:8? Alle vertalingen verschillen hier. De kerkvaders verschillen weer van de Reformatoren. En de NBV21 maakt er helemaal wat anders van.

Wie helpt?

Kun je wat specifieker zijn? De kanttekeningen in de SV noemen al verschillende vertaalmogelijkheden. Daarmee worden de kleine verschillen tussen SV en KJV al verklaard ('angst' versus 'prison' ('kerker' in kt. 33); 'leeftijd' versus 'generation' ('generatie' in kt. 35). Ook met de Luthervertaling (1912) zie ik geen belangrijke verschillen. En zelfs de Joods-Engelse vertaling (JPS-Tanakh) komt op de meeste punten met deze vertalingen overeen.

NBV21 komt via 'geslacht' en 'generatie' bij 'tijdgenoten'. In het Hebr. staat er echter niet: 'Wie van Zijn generatie', maar: 'Zijn generatie - wie zal [die] uitspreken'. Als je dat wat door elkaar husselt en er een bepaalde exegese overheen legt, kun je uitkomen op: 'Wie van Zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad?' Dat geeft echter een volstrekt andere betekenis, strijdig met hoe de Septuaginta en de reformatie de tekst vertaald hebben.

In de Septuaginta zie ik wel wat kleine verschillen t.o.v. SV en KJV, maar niet wezenlijk. In welk opzicht meen jij dat de kerkvaders verschillen van de reformatoren? Kortom: Als je wat specifieker kunt aangeven op welke verschillen je doelt, komen we misschien wat verder.

1. De kerkvaders kozen voor de vertaling 'generatie' of 'geslacht' en lieten deze slaan op de afkomst van de Knecht des Heeren. Daarbij werd dus teruggezien op het verleden, de oorsprong van Hem.

2. Calvijn en Luther menen dat deze zoveel betekent als: 'Wie kan verklaren (of openbaren) de lengte van zijn leven daarna? ' Beiden verbinden het element van de toekomst met de messiaanse opvatting van de Knecht van God.

3. De exegeten uit de 20e eeuw hebben dat verstaan in de zin van 'beperkte levensloop, droevig levenslot' met dus heel duidelijk een verwijzing naar de staat van Zijn vernedering.

4. De NBV betrekt het woord niet op de Knecht maar op hen die met de Knecht in zo'n relatie staan dat ze 'Zijn geslacht of generatie' kunnen genoemd worden. Ook deze opvatting is oud en wordt al kort na de oud-christelijke Kerk verdedigd.

Is die vierde toch niet ook mogelijk. Als je zegt: Jouw generatie. Dan spreek ik toch over jouw tijdgenoten en niet waar jij vandaan komt, gegenereerd bent?

O.k. dank je wel voor deze toelichting. Kennelijk gaat het je om de betekenis of exegese van het woord dat vertaald kan worden met 'leeftijd', 'geslacht' of 'generatie'. Het Hebreeuwse grondwoord kan al deze betekenissen hebben. Het is dus vooral een kwestie van exegese waar de nadruk op valt. In de ktt. van de SV - zowel bij Jes. 53:8 als bij Hand. 8:33 - worden verschillende uitleggingen gegeven, waaronder de uitleggingen 1 en 2 die je noemt. Deze uitleggingen zijn m.i. ook niet strijdig, maar vullen elkaar aan. Dat mogelijk niet alleen gezien wordt op de staat van vernedering, maar ook op de staat van verhoging, sluit wel weer goed aan op Jes. 53:10. Deze betekenissen zijn m.i. heel rijk en diep. Die uitleggingen passen ook goed op het Grieks (waarop de evangelist Filippus dus ook zijn uitleg aan de kamerling gebaseerd moet hebben). Zelf zou ik deze tekst dan ook het liefst in deze rijke Messiaanse betekenissen willen lezen.

Je spreekt over voorkeur 1 en 2. Die heb ik ook. Maar zijn 3 en 4 echt fout en of is dat vrijheid van exegese?

Posthoorn schreef: ↑12 mar 2026, 14:01

refo schreef: ↑12 mar 2026, 13:37 Alle rank die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg; en alle die vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage.

Niettemin is de onvruchtbare rank in de wijnstok.

Hetzelfde spanningsveld als in 1 Joh. 2:19: Zij zijn uit ons uitgegaan, maar zij waren uit ons niet; want indien zij uit ons geweest waren, zo zouden zij met ons gebleven zijn; maar dit is geschied opdat zij zouden openbaar worden, dat zij niet allen uit ons zijn.

Die hoofdstuk heb ik ook gelezen vanochtend. Het geeft wel veel stof om na te denken en te onderzoeken.

@Arja bedankt voor je bijdrage.

Refojongere schreef: ↑12 mar 2026, 23:06

Valcke schreef: ↑12 mar 2026, 22:46

Refojongere schreef: ↑11 mar 2026, 23:35

Valcke schreef: ↑10 mar 2026, 09:55
Kun je wat specifieker zijn? De kanttekeningen in de SV noemen al verschillende vertaalmogelijkheden. Daarmee worden de kleine verschillen tussen SV en KJV al verklaard ('angst' versus 'prison' ('kerker' in kt. 33); 'leeftijd' versus 'generation' ('generatie' in kt. 35). Ook met de Luthervertaling (1912) zie ik geen belangrijke verschillen. En zelfs de Joods-Engelse vertaling (JPS-Tanakh) komt op de meeste punten met deze vertalingen overeen.

NBV21 komt via 'geslacht' en 'generatie' bij 'tijdgenoten'. In het Hebr. staat er echter niet: 'Wie van Zijn generatie', maar: 'Zijn generatie - wie zal [die] uitspreken'. Als je dat wat door elkaar husselt en er een bepaalde exegese overheen legt, kun je uitkomen op: 'Wie van Zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad?' Dat geeft echter een volstrekt andere betekenis, strijdig met hoe de Septuaginta en de reformatie de tekst vertaald hebben.

In de Septuaginta zie ik wel wat kleine verschillen t.o.v. SV en KJV, maar niet wezenlijk. In welk opzicht meen jij dat de kerkvaders verschillen van de reformatoren? Kortom: Als je wat specifieker kunt aangeven op welke verschillen je doelt, komen we misschien wat verder.

1. De kerkvaders kozen voor de vertaling 'generatie' of 'geslacht' en lieten deze slaan op de afkomst van de Knecht des Heeren. Daarbij werd dus teruggezien op het verleden, de oorsprong van Hem.

2. Calvijn en Luther menen dat deze zoveel betekent als: 'Wie kan verklaren (of openbaren) de lengte van zijn leven daarna? ' Beiden verbinden het element van de toekomst met de messiaanse opvatting van de Knecht van God.

3. De exegeten uit de 20e eeuw hebben dat verstaan in de zin van 'beperkte levensloop, droevig levenslot' met dus heel duidelijk een verwijzing naar de staat van Zijn vernedering.

4. De NBV betrekt het woord niet op de Knecht maar op hen die met de Knecht in zo'n relatie staan dat ze 'Zijn geslacht of generatie' kunnen genoemd worden. Ook deze opvatting is oud en wordt al kort na de oud-christelijke Kerk verdedigd.

Is die vierde toch niet ook mogelijk. Als je zegt: Jouw generatie. Dan spreek ik toch over jouw tijdgenoten en niet waar jij vandaan komt, gegenereerd bent?

O.k. dank je wel voor deze toelichting. Kennelijk gaat het je om de betekenis of exegese van het woord dat vertaald kan worden met 'leeftijd', 'geslacht' of 'generatie'. Het Hebreeuwse grondwoord kan al deze betekenissen hebben. Het is dus vooral een kwestie van exegese waar de nadruk op valt. In de ktt. van de SV - zowel bij Jes. 53:8 als bij Hand. 8:33 - worden verschillende uitleggingen gegeven, waaronder de uitleggingen 1 en 2 die je noemt. Deze uitleggingen zijn m.i. ook niet strijdig, maar vullen elkaar aan. Dat mogelijk niet alleen gezien wordt op de staat van vernedering, maar ook op de staat van verhoging, sluit wel weer goed aan op Jes. 53:10. Deze betekenissen zijn m.i. heel rijk en diep. Die uitleggingen passen ook goed op het Grieks (waarop de evangelist Filippus dus ook zijn uitleg aan de kamerling gebaseerd moet hebben). Zelf zou ik deze tekst dan ook het liefst in deze rijke Messiaanse betekenissen willen lezen.

Je spreekt over voorkeur 1 en 2. Die heb ik ook. Maar zijn 3 en 4 echt fout en of is dat vrijheid van exegese?

Er is natuurlijk altijd vrijheid van exegese, maar niet iedere exegese is gegrond.

Uitleg 3 kan ik wel duiden, maar bij uitleg 4 zou ik echt een andere woordvolgorde en constructie verwachten, zoiets als in Zach. 14:17 (wie ... van de geslachten) of 2 Kon. 6:11 (wie van ons). In die laatste twee teksten is op grond van het Hebreeuws (het voorvoegsel 'me' = uit/van) helder dat 'wie' ergens mee verbonden is, maar in Jes. 53:8 wordt 'wie' juist zelfstandig gebruikt en mag dit m.i. niet met 'Zijn geslacht/leeftijd/generatie' verbonden worden. Het object 'Zijn geslacht' staat voorop en dáárvan wordt gezegd: 'Wie zal [dit] uitspreken/verklaren?' Daaruit klinkt m.i. verwondering, zoals er ook verwondering spreekt uit het 'Wie' in vers 1: 'Wie heeft onze prediking geloofd?'

Valcke schreef: ↑13 mar 2026, 08:36 Er is natuurlijk altijd vrijheid van exegese, maar niet iedere exegese is gegrond.

Uitleg 3 kan ik wel duiden, maar bij uitleg 4 zou ik echt een andere woordvolgorde en constructie verwachten, zoiets als in Zach. 14:17 (wie ... van de geslachten) of 2 Kon. 6:11 (wie van ons). In die laatste twee teksten is op grond van het Hebreeuws (het voorvoegsel 'me' = uit/van) helder dat 'wie' ergens mee verbonden is, maar in Jes. 53:8 wordt 'wie' juist zelfstandig gebruikt en mag dit m.i. niet met 'Zijn geslacht/leeftijd/generatie' verbonden worden. Het object 'Zijn geslacht' staat voorop en dáárvan wordt gezegd: 'Wie zal [dit] uitspreken/verklaren?' Daaruit klinkt m.i. verwondering, zoals er ook verwondering spreekt uit het 'Wie' in vers 1: 'Wie heeft onze prediking geloofd?'

Dank. Heb je Hebreeuws gestudeerd?

Wat betekent de leer van de oplegging der handen in Hebr. 6:2
Waarom behoort dit tot de beginselen en hoe passen wij dat toe in onze tijd?

Refojongere schreef: ↑13 mar 2026, 12:11

Valcke schreef: ↑13 mar 2026, 08:36 Er is natuurlijk altijd vrijheid van exegese, maar niet iedere exegese is gegrond.

Uitleg 3 kan ik wel duiden, maar bij uitleg 4 zou ik echt een andere woordvolgorde en constructie verwachten, zoiets als in Zach. 14:17 (wie ... van de geslachten) of 2 Kon. 6:11 (wie van ons). In die laatste twee teksten is op grond van het Hebreeuws (het voorvoegsel 'me' = uit/van) helder dat 'wie' ergens mee verbonden is, maar in Jes. 53:8 wordt 'wie' juist zelfstandig gebruikt en mag dit m.i. niet met 'Zijn geslacht/leeftijd/generatie' verbonden worden. Het object 'Zijn geslacht' staat voorop en dáárvan wordt gezegd: 'Wie zal [dit] uitspreken/verklaren?' Daaruit klinkt m.i. verwondering, zoals er ook verwondering spreekt uit het 'Wie' in vers 1: 'Wie heeft onze prediking geloofd?'

Dank. Heb je Hebreeuws gestudeerd?

Enigermate. Lang geleden tweejarige cursus bij hoogleraar, daarna vooral zelfstudie.
De hulpmiddelen (woordenboeken, enz.) blijven echter nodig.

Refojongere schreef: ↑13 mar 2026, 12:14 Wat betekent de leer van de oplegging der handen in Hebr. 6:2
Waarom behoort dit tot de beginselen en hoe passen wij dat toe in onze tijd?

Hebreeën 6:1-2 - Daarom, nalatende het beginsel der leer van Christus, laat ons tot de volmaaktheid voortvaren; niet wederom leggende het fondament van de bekering van dode werken, en van het geloof in God, Van de leer der dopen, en van de oplegging der handen, en van de opstanding der doden, en van het eeuwig oordeel.

We zien hier 3 paren, die bij elkaar horen:
Paar 1: bekering van dode werken, en van het geloof in God
Paar 2: de leer der dopen, en van de oplegging der handen
Paar 3: de opstanding der doden, en van het eeuwig oordeel

Het opleggen van handen hoort dus bij de Heilige Doop. In de vroege kerk werd onmiddelijk na de doop de handen opgelegd, en gebeden om het ontvangen van de Heilige Geest.

We lezen in de Handelingen der Apostelen voorbeelden dat de Heilige Geest gegeven werd gegeven bij de oplegging van handen. Tegelijkertijd lezen we ook voorbeelden dat de Heilige Geest werd gegeven zonder de oplegging van handen, of van gedoopten die later afvielen en de Heilige Geest niet hadden.

Hieruit blijkt dat de gave van de Heilige Geest dus niet automatisch of vanzelfsprekend plaatsvind bij het opleggen van handen na de doop, maar dat God hier soeverein in is.