Christelijke Gereformeerde Kerken

[Evangelist]

Iedereen besefte dat ons kerkverband in ernstige crisis zat die haar voortbestaan zo bedreigde dat ‘gewoon’ doorgaan niet kon. De ongebreidelde ongehoorzaamheid en de onmacht om daar iets tegen te doen plus het feit dat er geen plan was voor de toekomst heeft de meerderheid van de vergadering doen besluiten dat we niet over 3 jaar gewoon weer een GS kunnen houden.

Laten we wel scherp houden dat ook dat een keuze is. Ten eerste kon er wél wat gedaan worden. Ik citeer even het ND: "In zijn vonnis noteerde Vergunst dat de synode daarmee miskende dat het haar taak is besluiten te nemen. De synode had kunnen besluiten dat gemeenten die tegen de besluiten in vrouwelijke ambtsdragers benoemen, zich daarmee onttrekken aan het kerkverband, óf dat verschillen op dit punt legitiem en dus acceptabel zijn."

Met andere woorden: de GS had, als uiterste consequentie, kerken uit het kerkverband kunnen zetten. Die optie is er wel degelijk. Echter: daar was geen meerderheid voor te vinden. Dat is geen onmacht, dat is een collectieve keuze vanuit de CGK als geheel (los van hoe dat geestelijk beoordeeld wordt, want ook een kerkverband kan in meerderheid dwalen).

Nee, dat had de synode niet kunnen doen. Dat zou pas synodocratie zijn geweest. Wel zou de synode de kerkorde zo kunnen wijzigen dat een classis die bevoegdheid krijgt. De werkelijkheid was inmiddels dat in zo’n negen van de dertien classes voor het gebruiken van zo’n middel al geen meerderheid meer was. (De samenstelling en wijze van afvaardiging naar een classis is anders dan naar een meerdere vergadering.) Ondertussen zou het afwijken doorgaan, en zou het kerkverband in een eindeloze rotonde van gesprekken, revisies en appelschriften terecht zijn gekomen. Ik ken niemand die dat wilde. Die (geestelijke) spankracht is er ook bij vrijwel niemand meer in het kerkverband.
Overigens was dat gevaar ook aanwezig bij het interimmodel en het A/B-model. Er hoefde maar één ambtsdrager of kerkenraad een revisie in te dienen, en de hele ‘oplossing’ zou weer voor drie jaar stil liggen. En ondertussen zou het afwijken doorgaan…

Ik geen Middenrefo gelijk: dat had al veel eerder de discussie moeten zijn, maar toen was men er niet aan toe. Een te groot deel van de Christelijk-gereformeerden hebben te lang gedacht: dit gaat ons gelukkig niet gebeuren; wij houden het in tegenstelling tot andere kerkverbanden wel met elkaar uit.

[huisman]

Iedereen besefte dat ons kerkverband in ernstige crisis zat die haar voortbestaan zo bedreigde dat ‘gewoon’ doorgaan niet kon. De ongebreidelde ongehoorzaamheid en de onmacht om daar iets tegen te doen plus het feit dat er geen plan was voor de toekomst heeft de meerderheid van de vergadering doen besluiten dat we niet over 3 jaar gewoon weer een GS kunnen houden.

Laten we wel scherp houden dat ook dat een keuze is. Ten eerste kon er wél wat gedaan worden. Ik citeer even het ND: "In zijn vonnis noteerde Vergunst dat de synode daarmee miskende dat het haar taak is besluiten te nemen. De synode had kunnen besluiten dat gemeenten die tegen de besluiten in vrouwelijke ambtsdragers benoemen, zich daarmee onttrekken aan het kerkverband, óf dat verschillen op dit punt legitiem en dus acceptabel zijn."

Met andere woorden: de GS had, als uiterste consequentie, kerken uit het kerkverband kunnen zetten. Die optie is er wel degelijk. Echter: daar was geen meerderheid voor te vinden. Dat is geen onmacht, dat is een collectieve keuze vanuit de CGK als geheel (los van hoe dat geestelijk beoordeeld wordt, want ook een kerkverband kan in meerderheid dwalen). Anders gezegd: de behoudende broeders hebben de rest van het kerkverband niet kunnen overtuigen van de noodzaak om deze stap te zetten. Voor hen is deze uitkomst onacceptabel, zij eisen dat er wél wordt opgetreden richting afwijkende kerken. Inderdaad kan je dat onmacht noemen, maar wel een onmacht in de geest van de kerkorde. Als we zeggen dat wat in een meerdere vergadering als wijsheid wordt gevonden als uitgangspunt moet worden genomen, geldt dat dan ook niet voor wat in het geheel van de kerken gevonden wordt? De behoudende kerken eisen 'macht' om op te treden tegen afwijkende kerken. Die hebben ze niet, daar is onvoldoende steun voor, en op basis daarvan hebben ze besloten zich te distantiëren van de andere kerken. Terecht of niet, het is een keuze. Omdat vrouwelijke ambtsdragers accepteren (of mensen in een homoseksuele relatie ontmoeten aan het Avondmaal) voor deze kerken een absolute no-go is. De keuze is dan om het kerkverband los te laten. Daarmee zeg ik niet dat deze kerken het christelijk-gereformeerd zijn loslaten, want dat is onzin. Maar het voortbestaan van de CGK wordt niet bedreigd, er zijn enkel kerken die voor zichzelf geen positie meer zien in dit kerkverband. Dat komt uiteindelijk neer op einde lidmaatschap, tenzij er nog voldoende ruimte en vertrouwen wordt gevonden voor een federatief model (het zou mijn steun hebben). En nogmaals, ik zeg niet dat de behoudende kerken het verkeerd zien op de onderliggende thema's, het gaat mij puur om de gedachte dat het kerkverband niet kan voortbestaan. Voor de behoudende kerken is dat zo, maar het kerkverband is groter dan het behoudende deel. Als opeens een derde van de leden van de SGP opzegt, betekent dat ook niet direct het einde van de SGP? En nogmaals, dat besluit dat we geen nieuwe GS kunnen houden, bestaat niet. Is nietig verklaard. Dus je moet verder gaan als ware dit besluit nooit genomen. Dat gebeurt ook, via Hoogeveen. Dat de Rijnsburgkerken daar niet aanwezig zullen zijn, begrijp ik, maar is en blijft wel een keuze. De vraag is simpelweg: hoe ga je om met onmacht? Ook daar zit geestelijk denken achter!

Ik heb er respect voor dat de behoudende broeders vasthouden aan hun principes, ook al verschil ik (en blijkbaar tweederde van het kerkverband) van mening in hoeverre die kerkscheidend zijn. Dat het praktisch niet zo verder kan, zie ik ook. Daarom zou een federatief model de beste uitkomst zijn, om de band des vredes te bewaren: 'één lichaam en één Geest, zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping, één Heere, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is'.

Ik ben het nog niet vaak zo oneens geweest met een analyse. Maar de zon schijn en ik ga met 3 kleinkinderen op pad. Misschien reageer ik later op jouw zeer subjectieve kijk op de crisis. Moet er wel zin in krijgen want ik bemerk dat het steeds moeten reageren op onterechte verwijten en verdraaiing van feiten vermoeiend is, afleid van het Evangelie en vrij zinloos is. De loopgraven zijn veel te diep om nog wat beweging te zien in standpunten.

Dus voor nu

[rhadders]

Iedereen besefte dat ons kerkverband in ernstige crisis zat die haar voortbestaan zo bedreigde dat ‘gewoon’ doorgaan niet kon. De ongebreidelde ongehoorzaamheid en de onmacht om daar iets tegen te doen plus het feit dat er geen plan was voor de toekomst heeft de meerderheid van de vergadering doen besluiten dat we niet over 3 jaar gewoon weer een GS kunnen houden.

Laten we wel scherp houden dat ook dat een keuze is. Ten eerste kon er wél wat gedaan worden. Ik citeer even het ND: "In zijn vonnis noteerde Vergunst dat de synode daarmee miskende dat het haar taak is besluiten te nemen. De synode had kunnen besluiten dat gemeenten die tegen de besluiten in vrouwelijke ambtsdragers benoemen, zich daarmee onttrekken aan het kerkverband, óf dat verschillen op dit punt legitiem en dus acceptabel zijn."

Met andere woorden: de GS had, als uiterste consequentie, kerken uit het kerkverband kunnen zetten. Die optie is er wel degelijk. Echter: daar was geen meerderheid voor te vinden. Dat is geen onmacht, dat is een collectieve keuze vanuit de CGK als geheel (los van hoe dat geestelijk beoordeeld wordt, want ook een kerkverband kan in meerderheid dwalen).

Nee, dat had de synode niet kunnen doen. Dat zou pas synodocratie zijn geweest. Wel zou de synode de kerkorde zo kunnen wijzigen dat een classis die bevoegdheid krijgt. De werkelijkheid was inmiddels dat in zo’n negen van de dertien classes voor het gebruiken van zo’n middel al geen meerderheid meer was. (De samenstelling en wijze van afvaardiging naar een classis is anders dan naar een meerdere vergadering.) Ondertussen zou het afwijken doorgaan, en zou het kerkverband in een eindeloze rotonde van gesprekken, revisies en appelschriften terecht zijn gekomen. Ik ken niemand die dat wilde. Die (geestelijke) spankracht is er ook bij vrijwel niemand meer in het kerkverband.
Overigens was dat gevaar ook aanwezig bij het interimmodel en het A/B-model. Er hoefde maar één ambtsdrager of kerkenraad een revisie in te dienen, en de hele ‘oplossing’ zou weer voor drie jaar stil liggen. En ondertussen zou het afwijken doorgaan…

Ik geen Middenrefo gelijk: dat had al veel eerder de discussie moeten zijn, maar toen was men er niet aan toe. Een te groot deel van de Christelijk-gereformeerden hebben te lang gedacht: dit gaat ons gelukkig niet gebeuren; wij houden het in tegenstelling tot andere kerkverbanden wel met elkaar uit.

Het afwijken zou doorgaan, omdat het grootste deel van de kerken het niet ernstig genoeg vind om zich van deze kerken te distantiëren (terecht of niet). Dan moeten deze kerken immers, conform de belijdenisgeschriften, als 'valse kerken' worden beschouwd. Dat is voor velen een stap te ver - dat is het zelfs voor veel van de behoudende kerken.
Maar het zou óók doorgaan als deze kerken wél uit het kerkverband waren gezet. En wie of wat heeft men dan gewonnen?