Bijbels Beraad M/V (Uit Is tussenvertaling als SV27 beloning voor verdeeldheid?)

[Arja]

Zie jij Jezus’ zoonschap als vooraf gegeven identiteit, of als iets dat pas bij de opstanding wordt toegekend?

Beide. Hij is altijd de Zoon geweest, maar bij Zijn opstanding 'bewees' Hij de Zoon te zijn en werd Hij ook als zodanig erkend door de Vader.

Handelingen 13:32 gaat toch niet over de opstanding? En wat doe je dan met onder andere deze teksten: Mattheüs 1:21-25 en 2:15? Hier wordt de Heere Jezus rond Zijn geboorte al Zoon genoemd. Denk ook aan Mattheüs 3:17 en 17:5.

Ja, in Hand. 13 zie je dat de koppeling wordt gemaakt met Zijn opwekking 'van tussen de doden uit'. Maar je leest het bijvoorbeeld ook in Romeinen 1:4, waar wordt gesproken over hoe Hij bewees de Zoon te zijn. Dat wil niet zeggen dat Hij voor de opstanding niet de Zoon was, Hij was immers die Persoon. Waar het om gaat is dit: "zo langen tijd als de erfgenaam een kind is, zo verschilt hij niets van een dienstknecht, hoewel hij een heer is van alles; Maar hij is onder voogden en verzorgers, tot den tijd van den vader te voren gesteld" (Gal.4:1,2).

Zoonschap gaat in de Bijbel om veel meer dan 'afstamming'. Het gaat vooral over volwassenheid en erfgenaamschap.

Ik raak hier de draad kwijt. Galaten 4 beschrijft toch een voorbijgegane fase vóór Christus, met het beeld van wet en niet Joodse voogdij. Als je Galaten in zijn eigen context leest, wat in de tekst zelf maakt dan dat je dit toepast op Jezus’ zoonschap bij de opstanding?

Ik zou je vraag graag willen beantwoorden, maar begrijp 'm niet zo goed. Ik pas niets toe, in de eerste verzen van Galaten 4 wordt een principe uitgelegd (het verschil tussen kind en zoon en de relevantie voor het erfgenaamschap). Dat principe geldt nog steeds: ook wij moeten opgroeien tot zonen.

Paulus legt in Galaten 4 niet uit hoe iemand van kind zoon wordt. Hij heeft het over mensen die al erfgenamen zijn, maar die vroeger onder toezicht stonden. Het punt van Paulus is niet: jullie moeten nog zonen worden, maar juist: jullie zijn zonen, dus leef niet meer alsof je onder voogden staat.

Met andere woorden:
je groeit niet tot zoon,
je groeit als zoon.

Als je met “opgroeien tot zonen” bedoelt: groeien in verantwoordelijkheid, dan snap ik dat. Maar als je bedoelt dat zoonschap zelf een ontwikkelstadium is, dan zie ik dat niet terug in Galaten 4.

[refo]

Gaat dat niet over een wees?

In Mattheüs 21:38 wordt het gebruikt voor een zoon, waarvan de vader nog in leven is. Kleronomos.

[rhadders]

Beide. Hij is altijd de Zoon geweest, maar bij Zijn opstanding 'bewees' Hij de Zoon te zijn en werd Hij ook als zodanig erkend door de Vader.



Ja, in Hand. 13 zie je dat de koppeling wordt gemaakt met Zijn opwekking 'van tussen de doden uit'. Maar je leest het bijvoorbeeld ook in Romeinen 1:4, waar wordt gesproken over hoe Hij bewees de Zoon te zijn. Dat wil niet zeggen dat Hij voor de opstanding niet de Zoon was, Hij was immers die Persoon. Waar het om gaat is dit: "zo langen tijd als de erfgenaam een kind is, zo verschilt hij niets van een dienstknecht, hoewel hij een heer is van alles; Maar hij is onder voogden en verzorgers, tot den tijd van den vader te voren gesteld" (Gal.4:1,2).

Zoonschap gaat in de Bijbel om veel meer dan 'afstamming'. Het gaat vooral over volwassenheid en erfgenaamschap.

Ik raak hier de draad kwijt. Galaten 4 beschrijft toch een voorbijgegane fase vóór Christus, met het beeld van wet en niet Joodse voogdij. Als je Galaten in zijn eigen context leest, wat in de tekst zelf maakt dan dat je dit toepast op Jezus’ zoonschap bij de opstanding?

Ik zou je vraag graag willen beantwoorden, maar begrijp 'm niet zo goed. Ik pas niets toe, in de eerste verzen van Galaten 4 wordt een principe uitgelegd (het verschil tussen kind en zoon en de relevantie voor het erfgenaamschap). Dat principe geldt nog steeds: ook wij moeten opgroeien tot zonen.

Paulus legt in Galaten 4 niet uit hoe iemand van kind zoon wordt. Hij heeft het over mensen die al erfgenamen zijn, maar die vroeger onder toezicht stonden. Het punt van Paulus is niet: jullie moeten nog zonen worden, maar juist: jullie zijn zonen, dus leef niet meer alsof je onder voogden staat.

Met andere woorden:
je groeit niet tot zoon,
je groeit als zoon.

Als je met “opgroeien tot zonen” bedoelt: groeien in verantwoordelijkheid, dan snap ik dat. Maar als je bedoelt dat zoonschap zelf een ontwikkelstadium is, dan zie ik dat niet terug in Galaten 4.

Meer het eerste inderdaad. Wat ik bedoel is dat een kind niet hetzelfde is als een zoon (behalve in onze taal, daar heeft het enkel de betekenis van afstamming).

[Arja]

Bedankt @rhadders, ik begrijp je nu

[Arja]

Ik las een vraag op Bijbels Beraad M/V en die ging zo: “Hoe kunnen we de seksuele revolutie bestrijden?”
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2025/12/ ... estrijden/

Maar… moeten christenen die eigenlijk wel bestrijden? Of is dit een betere vraag: waar zijn (ware) christenen toe geroepen in een seksueel ontregelde wereld?
--
Een oproep tot strijd zonder eerst te spreken over bekering kweekt geen gelovigen, maar moraalridders, en ook die kunnen vallen.

Hoe zien jullie zo'n stuk (het is 1 minuut lezen, check het).

[J.C. Philpot]

We wilden scheiden, maar God herstelde ons huwelijk
https://youtu.be/tsGg8u3Vc2c?si=17LsdVu1V25AHYzX

[Refojongere]

Ik las een vraag op Bijbels Beraad M/V en die ging zo: “Hoe kunnen we de seksuele revolutie bestrijden?”
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2025/12/ ... estrijden/

Maar… moeten christenen die eigenlijk wel bestrijden? Of is dit een betere vraag: waar zijn (ware) christenen toe geroepen in een seksueel ontregelde wereld?
--
Een oproep tot strijd zonder eerst te spreken over bekering kweekt geen gelovigen, maar moraalridders, en ook die kunnen vallen.

Hoe zien jullie zo'n stuk (het is 1 minuut lezen, check het).

Prima stuk. Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij.

[Arja]

Ik las een vraag op Bijbels Beraad M/V en die ging zo: “Hoe kunnen we de seksuele revolutie bestrijden?”
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2025/12/ ... estrijden/

Maar… moeten christenen die eigenlijk wel bestrijden? Of is dit een betere vraag: waar zijn (ware) christenen toe geroepen in een seksueel ontregelde wereld?
--
Een oproep tot strijd zonder eerst te spreken over bekering kweekt geen gelovigen, maar moraalridders, en ook die kunnen vallen.

Hoe zien jullie zo'n stuk (het is 1 minuut lezen, check het).

Prima stuk. Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij.

Ik heb daar een andere menig over. In strikt nieuwtestamentische zin zijn christenen niet geroepen om Gods geboden als moreel programma op te leggen volgens mij. Niet aan een niet-christelijke samenleving. Onze roeping is om Christus te verkondigen en te leven als een heilig volk midden in een niet-gelovige wereld. Gods geboden hebben wel publieke betekenis, maar het Nieuwe Testament houdt die los van de illusie dat de wereld christelijk kan of moet worden.

De Bijbel roept christenen niet op tot herstel van cultuur, maar tot trouw aan Christus, midden in een wereld die Hem niet kent. Ik vind dit een goeie omschrijving: Christenen zijn geen morele politie van een post-christelijke cultuur, maar getuigen van een ander Koninkrijk.

Ik heb het hier over gewone gelovigen in het dagelijks leven, niet over politieke partijen.
Hoe denken jullie hierover.

[DDD]

Dat onderscheid is onhaalbaar. Politieke partijen bestaan uit gewone gelovigen.

[rhadders]

Ik las een vraag op Bijbels Beraad M/V en die ging zo: “Hoe kunnen we de seksuele revolutie bestrijden?”
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2025/12/ ... estrijden/

Maar… moeten christenen die eigenlijk wel bestrijden? Of is dit een betere vraag: waar zijn (ware) christenen toe geroepen in een seksueel ontregelde wereld?
--
Een oproep tot strijd zonder eerst te spreken over bekering kweekt geen gelovigen, maar moraalridders, en ook die kunnen vallen.

Hoe zien jullie zo'n stuk (het is 1 minuut lezen, check het).

Prima stuk. Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij.

Ik heb daar een andere menig over. In strikt nieuwtestamentische zin zijn christenen niet geroepen om Gods geboden als moreel programma op te leggen volgens mij. Niet aan een niet-christelijke samenleving. Onze roeping is om Christus te verkondigen en te leven als een heilig volk midden in een niet-gelovige wereld. Gods geboden hebben wel publieke betekenis, maar het Nieuwe Testament houdt die los van de illusie dat de wereld christelijk kan of moet worden.

De Bijbel roept christenen niet op tot herstel van cultuur, maar tot trouw aan Christus, midden in een wereld die Hem niet kent. Ik vind dit een goeie omschrijving: Christenen zijn geen morele politie van een post-christelijke cultuur, maar getuigen van een ander Koninkrijk.

Ik heb het hier over gewone gelovigen in het dagelijks leven, niet over politieke partijen.
Hoe denken jullie hierover.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Een belangrijke constatering ook: 'politie' is wetgevend, je probeert dan iets op te leggen, terwijl de gedragsverandering van binnenuit moet komen. Door te getuigen kan het hart worden geraakt.

[Refojongere]

Ik las een vraag op Bijbels Beraad M/V en die ging zo: “Hoe kunnen we de seksuele revolutie bestrijden?”
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2025/12/ ... estrijden/

Maar… moeten christenen die eigenlijk wel bestrijden? Of is dit een betere vraag: waar zijn (ware) christenen toe geroepen in een seksueel ontregelde wereld?
--
Een oproep tot strijd zonder eerst te spreken over bekering kweekt geen gelovigen, maar moraalridders, en ook die kunnen vallen.

Hoe zien jullie zo'n stuk (het is 1 minuut lezen, check het).

Prima stuk. Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij.

Ik heb daar een andere menig over. In strikt nieuwtestamentische zin zijn christenen niet geroepen om Gods geboden als moreel programma op te leggen volgens mij. Niet aan een niet-christelijke samenleving. Onze roeping is om Christus te verkondigen en te leven als een heilig volk midden in een niet-gelovige wereld. Gods geboden hebben wel publieke betekenis, maar het Nieuwe Testament houdt die los van de illusie dat de wereld christelijk kan of moet worden.

De Bijbel roept christenen niet op tot herstel van cultuur, maar tot trouw aan Christus, midden in een wereld die Hem niet kent. Ik vind dit een goeie omschrijving: Christenen zijn geen morele politie van een post-christelijke cultuur, maar getuigen van een ander Koninkrijk.

Ik heb het hier over gewone gelovigen in het dagelijks leven, niet over politieke partijen.
Hoe denken jullie hierover.

Misschien lezen we wel een verschillend stuk? Spruyt beschrijft de seksuele revolutie en hoe we christelijke gezinnen daar tegen wapenen om geheel anders te zijn. Dat gebeurt door goede voorlichting wat de Bijbel erover zegt. Daar pleit hij voor.

Verder gaat 1 zinnetje over het bestrijden van de revolutie in de politiek door invloed uit te oefenen op de wetgeving. Dat kan toch prima samen? Gods wetten gelden voor elk mens niet alleen voor christenen. Aan een ieder moet Wet en Evangelie gepreekt worden.

[Arja]

Ik las een vraag op Bijbels Beraad M/V en die ging zo: “Hoe kunnen we de seksuele revolutie bestrijden?”
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2025/12/ ... estrijden/

Maar… moeten christenen die eigenlijk wel bestrijden? Of is dit een betere vraag: waar zijn (ware) christenen toe geroepen in een seksueel ontregelde wereld?
--
Een oproep tot strijd zonder eerst te spreken over bekering kweekt geen gelovigen, maar moraalridders, en ook die kunnen vallen.

Hoe zien jullie zo'n stuk (het is 1 minuut lezen, check het).

Prima stuk. Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij.

Ik heb daar een andere menig over. In strikt nieuwtestamentische zin zijn christenen niet geroepen om Gods geboden als moreel programma op te leggen volgens mij. Niet aan een niet-christelijke samenleving. Onze roeping is om Christus te verkondigen en te leven als een heilig volk midden in een niet-gelovige wereld. Gods geboden hebben wel publieke betekenis, maar het Nieuwe Testament houdt die los van de illusie dat de wereld christelijk kan of moet worden.

De Bijbel roept christenen niet op tot herstel van cultuur, maar tot trouw aan Christus, midden in een wereld die Hem niet kent. Ik vind dit een goeie omschrijving: Christenen zijn geen morele politie van een post-christelijke cultuur, maar getuigen van een ander Koninkrijk.

Ik heb het hier over gewone gelovigen in het dagelijks leven, niet over politieke partijen.
Hoe denken jullie hierover.

Misschien lezen we wel een verschillend stuk? Spruyt beschrijft de seksuele revolutie en hoe we christelijke gezinnen daar tegen wapenen om geheel anders te zijn. Dat gebeurt door goede voorlichting wat de Bijbel erover zegt. Daar pleit hij voor.

Verder gaat 1 zinnetje over het bestrijden van de revolutie in de politiek door invloed uit te oefenen op de wetgeving. Dat kan toch prima samen? Gods wetten gelden voor elk mens niet alleen voor christenen. Aan een ieder moet Wet en Evangelie gepreekt worden.

Mijn punt zit in het woord ‘bestrijden’. (zie kop artikel). De inhoud van het stuk gaat inderdaad over toerusting en voorlichtin. Maar de strijdtaal in de kop zet een ander frame: eerst verzet, dan vorming. Mijn zorg is dat dit (ook in gezinnen) gemakkelijk leidt tot normering zonder bekering. Dan leren kinderen vooral waar ze tegen zijn, niet Wie ze volgen. Dáár zat mijn bedenking.

Mijn later reactie is geen reactie meer op het artikel ... maar op jou. Op je zin: "Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij."

[Refojongere]

Mijn punt zit in het woord ‘bestrijden’. (zie kop artikel). De inhoud van het stuk gaat inderdaad over toerusting en voorlichtin. Maar de strijdtaal in de kop zet een ander frame: eerst verzet, dan vorming. Mijn zorg is dat dit (ook in gezinnen) gemakkelijk leidt tot normering zonder bekering. Dan leren kinderen vooral waar ze tegen zijn, niet Wie ze volgen. Dáár zat mijn bedenking.

Mijn later reactie is geen reactie meer op het artikel ... maar op jou. Op je zin: "Natuurlijk moeten christenen opkomen voor Gods geboden in de samenleving. Zelfs onbekeerden hebben daar veel baat bij."

In de Bijbel wordt toch de strijd getekend tegen de driekoppige vijand vlees, wereld en satan? De geboden zijn bijna ook allemaal negatief geformuleerd "Gij zult niet".

Uiteraard heeft strijden zonder vorming geen zin. Maar zo las ik het artikel niet. We hebben als kerk een strijd tegen de machten. Daartoe moeten we de geestelijke wapenrusting aantrekken (vorming) en het zwaard van de Geest hanteren.

Ik denk dat Spruyt hier voor christenen schrijft die Jezus volgen en die daarin bedreigd worden door de satan en daarom toerusting nodig hebben. De strijd is om het hart.