Seksueel misbruik

[DDD]

Ik heb nooit een psychologische brug gelegd tussen mijn aardse vader en God als Vader.
Dat zijn voor mij verschillende categorieën, twee andere werkelijkheden.

Maar dat is een andere discussie denk ik.

Dat is wel bijzonder, vind ik zelf. Maar God openbaart zich wel in deze categorieën, dus de vraag is of je dan Gods openbaring wel recht doet. Ik vind dat geen andere discussie. Wel kan je je afvragen of de rol van een vader nu wezenlijk anders is dan vroeger. Dat kan ik maar beperkt inschatten. Ik denk eigenlijk van niet, maar zeker weten doe ik het niet.

@Terri: de dominee doet dat heel goed, inderdaad. Het zal wel heel stil geweest zijn.

[Arja]

Ik heb nooit een psychologische brug gelegd tussen mijn aardse vader en God als Vader.
Dat zijn voor mij verschillende categorieën, twee andere werkelijkheden.

Maar dat is een andere discussie denk ik.

Dat is wel bijzonder, vind ik zelf. Maar God openbaart zich wel in deze categorieën, dus de vraag is of je dan Gods openbaring wel recht doet. Ik vind dat geen andere discussie. Wel kan je je afvragen of de rol van een vader nu wezenlijk anders is dan vroeger. Dat kan ik maar beperkt inschatten. Ik denk eigenlijk van niet, maar zeker weten doe ik het niet.

Ja, ik vind het ook wel bijzonder. Maar in de context waarin ik ben opgegroeid, werd God de Vader vooral verkondigd als vertoornd Rechter. Er was weinig "vaderlijks" aans. Hij werd eerder als afstandelijk en veroordelend neergezet. Een verterend vuur. Plus daarnaast Christus als de meest verborgen Persoon. Nu ik nadenk komt het daar misschien wel vandaan, dat ik geen brug kan slaan van mijn aardse Vader naar God als Vader. Voor mijn vader hoefde ik niet bang te zijn Voor God had ik doodsangst.

Dus toch een andere discussie. Niks met seksueel misbruik te maken.

[DDD]

Ok. Wel een andere discussie dan in dit draadje, maar niet dan in de preek.

[Job]

Ik heb nooit een psychologische brug gelegd tussen mijn aardse vader en God als Vader.
Dat zijn voor mij verschillende categorieën, twee andere werkelijkheden.

Maar dat is een andere discussie denk ik.

Dat is wel bijzonder, vind ik zelf. Maar God openbaart zich wel in deze categorieën, dus de vraag is of je dan Gods openbaring wel recht doet. Ik vind dat geen andere discussie. Wel kan je je afvragen of de rol van een vader nu wezenlijk anders is dan vroeger. Dat kan ik maar beperkt inschatten. Ik denk eigenlijk van niet, maar zeker weten doe ik het niet.

Ja, ik vind het ook wel bijzonder. Maar in de context waarin ik ben opgegroeid, werd God de Vader vooral verkondigd als vertoornd Rechter. Er was weinig "vaderlijks" aans. Hij werd eerder als afstandelijk en veroordelend neergezet. Een verterend vuur. Plus daarnaast Christus als de meest verborgen Persoon. Nu ik nadenk komt het daar misschien wel vandaan, dat ik geen brug kan slaan van mijn aardse Vader naar God als Vader. Voor mijn vader hoefde ik niet bang te zijn Voor God had ik doodsangst.

Dus toch een andere discussie. Niks met seksueel misbruik te maken.

Bij jou dus exact omgekeerd aan de situatie zoals de dominee in het fragment het schetst. Ik stel me zomaar een preekfragment voor waarin een predikant ambtsbroeders aanspreekt op het veroorzaken van een verwrongen Godsbeeld.

[Arja]

Ik heb nooit een psychologische brug gelegd tussen mijn aardse vader en God als Vader.
Dat zijn voor mij verschillende categorieën, twee andere werkelijkheden.

Maar dat is een andere discussie denk ik.

Dat is wel bijzonder, vind ik zelf. Maar God openbaart zich wel in deze categorieën, dus de vraag is of je dan Gods openbaring wel recht doet. Ik vind dat geen andere discussie. Wel kan je je afvragen of de rol van een vader nu wezenlijk anders is dan vroeger. Dat kan ik maar beperkt inschatten. Ik denk eigenlijk van niet, maar zeker weten doe ik het niet.

Ja, ik vind het ook wel bijzonder. Maar in de context waarin ik ben opgegroeid, werd God de Vader vooral verkondigd als vertoornd Rechter. Er was weinig "vaderlijks" aans. Hij werd eerder als afstandelijk en veroordelend neergezet. Een verterend vuur. Plus daarnaast Christus als de meest verborgen Persoon. Nu ik nadenk komt het daar misschien wel vandaan, dat ik geen brug kan slaan van mijn aardse Vader naar God als Vader. Voor mijn vader hoefde ik niet bang te zijn Voor God had ik doodsangst.

Dus toch een andere discussie. Niks met seksueel misbruik te maken.

Bij jou dus exact omgekeerd aan de situatie zoals de dominee in het fragment het schetst. Ik stel me zomaar een preekfragment voor waarin een predikant ambtsbroeders aanspreekt op het veroorzaken van een verwrongen Godsbeeld.

Ik snap wat je zegt, maar zo zou ik het zelf niet willen neerzetten. Die mensen draag ik nog steeds in mijn hart. Ik hou van ze en ik heb vooral medelijden. Ik denk niet dat ze bewust een verwrongen Godsbeeld hebben willen veroorzaken. Ze hebben het niet geweten, ze kenden het zelf niet anders.

[DDD]

Toch is het ook zondig om per ongeluk God niet op de manier die Hij wil te dienen. Dat heeft niet met een persoonlijk verwijt te maken, mijns inziens.

[helma]

Ik heb nooit een psychologische brug gelegd tussen mijn aardse vader en God als Vader.
Dat zijn voor mij verschillende categorieën, twee andere werkelijkheden.

Maar dat is een andere discussie denk ik.

Dat is wel bijzonder, vind ik zelf. Maar God openbaart zich wel in deze categorieën, dus de vraag is of je dan Gods openbaring wel recht doet. Ik vind dat geen andere discussie. Wel kan je je afvragen of de rol van een vader nu wezenlijk anders is dan vroeger. Dat kan ik maar beperkt inschatten. Ik denk eigenlijk van niet, maar zeker weten doe ik het niet.

@Terri: de dominee doet dat heel goed, inderdaad. Het zal wel heel stil geweest zijn.

Kom hier precies iets over tegen in een boek wat ik moet lezen voor cursus:

[Bourdon16]

Andre N. komt op vrije voeten.

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/600 ... sbruikzaak

[DDD]

10 maanden is toch ook best lang? Ik lees gisteren over iemand die iemand doodreed en daar met 240 uur werkstraf vanaf komt. Dat vind ik trouwens belachelijk weinig, op het eerste gezicht. Maar 10 maanden zitten voor misbruik dat mogelijk vrijwillig was vind ik wel heel veel. Er moet haast wel meer gebeurd zijn, maar als ik het artikel lees ging het over het delen van politie-informatie over de slachtoffers. Dat zullen toch vermoedelijk geen topcriminelen geweest zijn dan.

En wat gek dat het zo lang duurt voordat er een deskundige beschikbaar is.

[Job]

Andre N. komt op vrije voeten.

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/600 ... sbruikzaak

Even gericht op de mens André: hoe fijn het ook zal zijn om weer naar huis te gaan, het lijkt me ook bijzonder ingewikkeld. Als je zo'n bekende kop hebt en er al zoveel over je zaak op straat ligt, pfft... Hoe ga je dan enige vorm van leven weer oppakken? Hoe zit het met suïcidegevaar? Hoe zal de refowereld hem benaderen? Hij is vast al veroordeeld door velen maar tegelijk is er ongetwijfeld nog steeds een schare fans die hem graag weer achter het orgel ziet.

Hoop dat zijn familie, kerkenraad en kerkelijke gemeente heel, heel veel wijsheid en tact ontvangen, en dat hij zelf door de Heere gespaard zal blijven om zichzelf iets aan te doen. En in Zijn wonden vergeving voor en schuiling vinden tegen zonden.

Dat geldt trouwens voor (de omgeving van) iedereen waarvan openbare zaken op straat liggen. Overspel, misbruik, incest, wat dan ook. Niet eenvoudig. Ik vind het als mede-zondaar veel te makkelijk om ernaar te kijken met een houding van eigen schuld dikke bult. Het grijpt me aan, hoe moet zo'n man en hoe moeten zulke mensen verder?

Ik kijk bijvoorbeeld soms met verwondering naar de twitterberichten van Sywert van Lienden. Als er iemand nationaal verguisd is, is hij het. Relatie op de klippen gelopen. Maar met een enorme vasthoudendheid probeert hij relevant te blijven.

[DDD]

Dat lijkt me heel simpel. Vriendelijk groeten en je niet ongevraagd met het strafproces bemoeien. En eerst en vooral: voor hem en voor de andere betrokkenen/slachtoffers bidden.

[Maanenschijn]

Andre N. komt op vrije voeten.

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/600 ... sbruikzaak

Even gericht op de mens André: hoe fijn het ook zal zijn om weer naar huis te gaan, het lijkt me ook bijzonder ingewikkeld. Als je zo'n bekende kop hebt en er al zoveel over je zaak op straat ligt, pfft... Hoe ga je dan enige vorm van leven weer oppakken? Hoe zit het met suïcidegevaar? Hoe zal de refowereld hem benaderen? Hij is vast al veroordeeld door velen maar tegelijk is er ongetwijfeld nog steeds een schare fans die hem graag weer achter het orgel ziet.

Hoop dat zijn familie, kerkenraad en kerkelijke gemeente heel, heel veel wijsheid en tact ontvangen, en dat hij zelf door de Heere gespaard zal blijven om zichzelf iets aan te doen. En in Zijn wonden vergeving voor en schuiling vinden tegen zonden.

Dat geldt trouwens voor (de omgeving van) iedereen waarvan openbare zaken op straat liggen. Overspel, misbruik, incest, wat dan ook. Niet eenvoudig. Ik vind het als mede-zondaar veel te makkelijk om ernaar te kijken met een houding van eigen schuld dikke bult. Het grijpt me aan, hoe moet zo'n man en hoe moeten zulke mensen verder?

Ik kijk bijvoorbeeld soms met verwondering naar de twitterberichten van Sywert van Lienden. Als er iemand nationaal verguisd is, is hij het. Relatie op de klippen gelopen. Maar met een enorme vasthoudendheid probeert hij relevant te blijven.

Inderdaad een moeilijk punt, voor omstanders en betrokkenen.

Ik hoop en wens dat een ieder die zijn/haar eigen hart een beetje kent, zijn hart open stelt voor de ander, in het bijzonder voor André.

[Eliza]

Even gericht op de slachtoffers: terwijl de inhoudelijke behandeling nog moet komen, lijkt het me nu al ontzettend ingewikkeld en zwaar. Als je verhaal op straat ligt, als jouw pijn onderwerp van gesprek wordt. Hoe pak je dan ooit weer iets van je leven op? Hoe leef je verder met schaamte die niet van jou is, met beschadigd vertrouwen, met angst of boosheid die onverwacht kan opkomen? Hoe zit het met schuldgevoelens, met zelfverwijt, met suïcidegevaar misschien? En hoe zal de omgeving reageren: gelooft men je, ziet men je echt, of word je gereduceerd tot “veroorzaker of medeplichtige in deze zaak "?

Ze zullen ongetwijfeld al door velen zijn besproken, misschien zelfs veroordeeld, terwijl ze juist zo graag gewoon mens zouden willen zijn en niet telkens herinnerd worden aan wat hen is aangedaan. Hoop dat er mensen zijn die hen nabij blijven, die niet wegkijken, die kunnen luisteren zonder te sturen of te bagatelliseren. Dat familie, vrienden, hulpverleners en kerkelijke gemeenschappen heel, heel veel wijsheid en tact ontvangen in het omgaan met hun kwetsbaarheid en grenzen.

En dat zij zelf, ondanks alles, iets mogen ervaren van veiligheid, van erkenning, van heling. Dat er ruimte is voor hun pijn, hun woede, hun verwarring. En – als en wanneer dat ooit kan – dat zij in Gods nabijheid geborgenheid mogen vinden voor wonden die mensen hebben geslagen.

Dat geldt trouwens voor iedereen van wie het leven door zulke openbare zaken overhoop wordt gehaald. Misbruik, incest, geweld – het laat diepe sporen na, vaak levenslang. Ik vind het als mede-mens veel te makkelijk om te denken in termen van “het is nu voorbij” of “ze kunnen weer verder”. Het grijpt me aan: hoe moeten deze mensen verder, met wat hen is aangedaan?