Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[rhadders]

Ik weet niet of deputaten vertegenwoordiging alle stukken kennen en de besluiten van de AV. Als ik het persbericht zo lees, denk ik van niet. De AV heeft de cruciale vraag helemaal niet ontweken. Het gaat wel degelijk om het Schriftgezag, maar ook om het negeren van het gezag van kerkelijke vergaderingen.
Nee, niet alle kerken die nog eevroute via Hoogeveen gaan, wijken af van de besluiten. Het gaat inmiddels wel over rond de 60 afwijkende kerken. Maar de denkfout die je keer op keer maakt, is dat je uitgaat van een functionerende synodale structuur. Die is evenwel kapotgeslagen, en niet ná, maar vòòr de sluiting van de synode.
Als je ziet wat er tussen 2018-2025 op classes en in een enkele PS gebeurde, dan zag je dat verschillende classes, en een PS gewoon vastliepen mb.t. het handhaven van de gezamenlijk genomen besluiten op Schrift en belijdenis. Als jij dan zegt: ja maar we moesten nog praten over wat je met afwijkende gemeenten moet doen, dan is mijn antwoord:
a) het is een onmogelijke mogelijkheid om bewust afwijken op majeure thema’s en de onwil of onmacht om dat te wijzigen, gepaard te laten gaan met het blijven in die synodale structuur;
b) alleen al het opwerpen van deze vraag is binnen het gereformeerd kerkrecht not done;
c) maar zelfs los van a en b: daarover kon de synode al geen besluiten meer nemen omdat na jaren van praten en proberen, het dossier toekomst kerkverband klapte. (En ja, dat was ook gebeurd bij andere vormen van bespreking, want tot die andere vormen zou eerst binnen de bestaande vormen besloten moeten worden.)

De vraag over wat de belijdenis over de kerk zegt, is beantwoord in het rapport kerk-zijn. En we weten hoe het met dat rapport is afgelopen. Daar ging het overigens ook over die onmogelijkheid die ik noemde onder a. Wij kunnen alleen belijden als plaatselijke kerk en we kunnen dat daarnaast alleen maar gezamenlijk belijden binnen een functionerende bovenplaatselijke structuur.

(En voor het geval dat je vindt dat de bovenplaatselijke structuur nog kan functioneren: wat zegt het jou dan dat zo’n 33-55 gemeenten aangeven dat dit voor hen onmogelijk zo niet heel lastig is. Dus geen kwestie van niet willen, maar niet kunnen?)

Het functioneren is geen denkfout maar gewoon de bewezen praktijk.
Iets is niet stuk omdat jij (of Rijnsburg c.s.) zegt of vindt dat het stuk is.
De classes komen samen, PS'sen ook. Weliswaar gemankeerd, maar dat komt vanwege degenen die zeggen het is stuk. Zij trekken zich terug en stellen vervolgens, 'kijk zie je het is stuk'. Dat heeft iets in zich van een self fulfilling prophecy.

Het vastlopen van PS'sen qua handhaven ed. heeft te maken met landelijke onhelderheid in uitspraken. Je mag het daarmee oneens zijn, maar graag ontvang ik dan de heldere besluiten over de Schriftuurlijke en Confessionele status van vrouw en ambt. Dus waar onomwonden uitgesproken wordt dat het hier gaat om een bewegen buiten een gereformeerd Schriftbeschouwen en belijden. En allebei weten we dat die uitspraken er niet zijn. Daarnaast zijn er ook geen tools in handen gegeven om om te gaan met afwijkende gemeenten. Volgens mij zijn dat de feiten. Niet de PS is vastgelopen, maar de GS heeft haar werk niet gedaan.

Jij stelt dat binnen de bestaande vormen geen besluiten genomen konden worden. Wellicht was er inderdaad een patstelling op de laatste GS. Maar waarom het dan niet overlaten aan een nieuwe groep afgevaardigden? Waarom dan niet teruggaan naar de kerken in de vorm van een georganiseerd convent? Waarom dan geen andere gespreksvormen hanteren? Waarom dan geen hulp van buiten inroepen? Er zijn en waren nog scala aan mogelijkheden. De GS besloot echter, wij zien het niet, dus niemand (ook niet na ons) zal het zien. En ja, daar vind ik wat van...

Dat ben ik toch niet helemaal met je eens @Midmid. Als gemeenten, ook na afwijzing van revisieverzoeken, afwijken van gemaakte afspraken (wat de argumentatie daarachter verder ook is), heb je wel degelijk te maken met een bestuurlijk probleem.

Draai het eens om: dat zou betekenen dat, zolang iets niet de belijdenis raakt, alles geoorloofd is? Je bent met elkaar een gemeenschap en maakt met elkaar afspraken waardoor je goed en betrouwbaar met elkaar kunt samenwerken. Die basis is wel degelijk onder druk komen te staan. Dat is een andere basis dan de confessionele, maar raakt ook wel degelijk aan geloofsprincipes (je woord houden, rekening houden met elkaar, een gemeenschap zijn, enz.) Dus ja, er is wel degelijk iets stuk gestaan - dat kan ik niet ontkennen.

[huisman]

Ik sla wel even aan op jouw opmerking ‘hoge visie op de kerkorde’. Dit schrijf je toe aan juist die ongehoorzame gemeenten die de kerkorde aan hun laars lappen. Dat volg ik dus totaal niet. Dan gaat het op zijn hoogst op een hoge visie op de kerkorde die vrij willekeurig is.

Wat ik jou maar vooral @MidMid en @Middenrefo zie doen is het volgende: Het huis van ons kerkverband staat in brand was de conclusie van de preses van de laatste G.S. trouwens de conclusie van alle afgevaardigden. Nu zeggen ‘jullie’ : Maar kijk de eettafel met de stoelen staan er nog. Laten we om de tafel gaan zitten en samen eten. Dat gaat in een brandend huis natuurlijk mis.

Verder mis ik in de vorige brief en in de reactie nu van deputaten vertegenwoordiging volkomen de empathie met die duizenden CGK leden die door de ongehoorzaamheid betreffende v&a en homoseksueel samenleven in gewetensnood zijn gekomen.
Geen enkele aandacht voor deze leden die niet alleen bij Rijnsburg c.s. horen maar ook onder ‘Hoogeveen’ gevonden worden.
Ze zijn blijkbaar al uit en afgeschreven.

Je kunt nog zo’n ‘hoge visie op de kerkorde’ hebben maar ik ben bang dat die zo hoog is dat veel gewone leden er niets van begrijpen.

Even met het risico dat het flauw overkomt, maar zo is het niet bedoeld.

Samen eten aan d'r tafel in een brandend huis, zou ik toejuichen! Helemaal als we de brand dan leggen in Gods handen. In zijn handen kan het toch zelfs voor een brandend huis geleden 'nec tamen consumebatur'.

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

[MidMid]

Ik weet niet of deputaten vertegenwoordiging alle stukken kennen en de besluiten van de AV. Als ik het persbericht zo lees, denk ik van niet. De AV heeft de cruciale vraag helemaal niet ontweken. Het gaat wel degelijk om het Schriftgezag, maar ook om het negeren van het gezag van kerkelijke vergaderingen.
Nee, niet alle kerken die nog eevroute via Hoogeveen gaan, wijken af van de besluiten. Het gaat inmiddels wel over rond de 60 afwijkende kerken. Maar de denkfout die je keer op keer maakt, is dat je uitgaat van een functionerende synodale structuur. Die is evenwel kapotgeslagen, en niet ná, maar vòòr de sluiting van de synode.
Als je ziet wat er tussen 2018-2025 op classes en in een enkele PS gebeurde, dan zag je dat verschillende classes, en een PS gewoon vastliepen mb.t. het handhaven van de gezamenlijk genomen besluiten op Schrift en belijdenis. Als jij dan zegt: ja maar we moesten nog praten over wat je met afwijkende gemeenten moet doen, dan is mijn antwoord:
a) het is een onmogelijke mogelijkheid om bewust afwijken op majeure thema’s en de onwil of onmacht om dat te wijzigen, gepaard te laten gaan met het blijven in die synodale structuur;
b) alleen al het opwerpen van deze vraag is binnen het gereformeerd kerkrecht not done;
c) maar zelfs los van a en b: daarover kon de synode al geen besluiten meer nemen omdat na jaren van praten en proberen, het dossier toekomst kerkverband klapte. (En ja, dat was ook gebeurd bij andere vormen van bespreking, want tot die andere vormen zou eerst binnen de bestaande vormen besloten moeten worden.)

De vraag over wat de belijdenis over de kerk zegt, is beantwoord in het rapport kerk-zijn. En we weten hoe het met dat rapport is afgelopen. Daar ging het overigens ook over die onmogelijkheid die ik noemde onder a. Wij kunnen alleen belijden als plaatselijke kerk en we kunnen dat daarnaast alleen maar gezamenlijk belijden binnen een functionerende bovenplaatselijke structuur.

(En voor het geval dat je vindt dat de bovenplaatselijke structuur nog kan functioneren: wat zegt het jou dan dat zo’n 33-55 gemeenten aangeven dat dit voor hen onmogelijk zo niet heel lastig is. Dus geen kwestie van niet willen, maar niet kunnen?)

Het functioneren is geen denkfout maar gewoon de bewezen praktijk.
Iets is niet stuk omdat jij (of Rijnsburg c.s.) zegt of vindt dat het stuk is.
De classes komen samen, PS'sen ook. Weliswaar gemankeerd, maar dat komt vanwege degenen die zeggen het is stuk. Zij trekken zich terug en stellen vervolgens, 'kijk zie je het is stuk'. Dat heeft iets in zich van een self fulfilling prophecy.

Het vastlopen van PS'sen qua handhaven ed. heeft te maken met landelijke onhelderheid in uitspraken. Je mag het daarmee oneens zijn, maar graag ontvang ik dan de heldere besluiten over de Schriftuurlijke en Confessionele status van vrouw en ambt. Dus waar onomwonden uitgesproken wordt dat het hier gaat om een bewegen buiten een gereformeerd Schriftbeschouwen en belijden. En allebei weten we dat die uitspraken er niet zijn. Daarnaast zijn er ook geen tools in handen gegeven om om te gaan met afwijkende gemeenten. Volgens mij zijn dat de feiten. Niet de PS is vastgelopen, maar de GS heeft haar werk niet gedaan.

Jij stelt dat binnen de bestaande vormen geen besluiten genomen konden worden. Wellicht was er inderdaad een patstelling op de laatste GS. Maar waarom het dan niet overlaten aan een nieuwe groep afgevaardigden? Waarom dan niet teruggaan naar de kerken in de vorm van een georganiseerd convent? Waarom dan geen andere gespreksvormen hanteren? Waarom dan geen hulp van buiten inroepen? Er zijn en waren nog scala aan mogelijkheden. De GS besloot echter, wij zien het niet, dus niemand (ook niet na ons) zal het zien. En ja, daar vind ik wat van...

Dat ben ik toch niet helemaal met je eens @Midmid. Als gemeenten, ook na afwijzing van revisieverzoeken, afwijken van gemaakte afspraken (wat de argumentatie daarachter verder ook is), heb je wel degelijk te maken met een bestuurlijk probleem.

Draai het eens om: dat zou betekenen dat, zolang iets niet de belijdenis raakt, alles geoorloofd is? Je bent met elkaar een gemeenschap en maakt met elkaar afspraken waardoor je goed en betrouwbaar met elkaar kunt samenwerken. Die basis is wel degelijk onder druk komen te staan. Dat is een andere basis dan de confessionele, maar raakt ook wel degelijk aan geloofsprincipes (je woord houden, rekening houden met elkaar, een gemeenschap zijn, enz.) Dus ja, er is wel degelijk iets stuk gestaan - dat kan ik niet ontkennen.

Nee, dat zou het niet betekenen.

Dat betekent dat wanneer gemeenten afwijken van gemaakte afspraken, je binnen de afspraken op zoek moet naar oplossingen of langs de lijnen van wat afgesproken is tot oplossingen moet komen.

Juist omdat er vanuit gegaan wordt dat in kerken het recht geschonden kan worden, is artikel 31 er. Dat blijkt in de huidige situatie onvoldoende. Maar daarmee is niet meteen de hele structuur overhoop. Dat argument maak ik echt niet mee. Daarin voel ik veel meer voor de lijnen zoals dep. KOKR (https://cgk.nl/binnen-de-kerk/deputaats ... de-vragen/) die uiteenzetten.

En ja, wanneer iets de belijdenis niet aantast (en dat is wat anders dan raken), moet je in de orde een zeer grote voorzichtigheid betrachten in het opleggen van zaken aan elkaar. Het vertrouwen is niet stuk gegaan rondom vrouw en ambt of homoseksuele relaties. Zoals ik pagina's terug al heb gezegd, is dat vertrouwen al stuk vanaf het moment dat men elkaar niet meer vertrouwde met het Woord op elkaars kansels. Vandaar dat in het rapport kerk zijn het ook gaat over gezamenlijk terugkeren en gezamenlijk schuld hebben.

[MidMid]

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

In de vorige samenstelling(en) voelde ik mij dan weer minder gekend en gezien. Dat is nu eenmaal de breedte van onze kerken.

De duidelijke toon, wijt ik aan de duidelijke stappen en koers die via de AV ingezet is. In mijn beleving heerst er iets van anarchie in de kerken op dit moment. Daar de wacht bij betrekken en wijzen op de orde die we gezamenlijk afgesproken hebben, is daarbij helpend.

Aan gevoelens raken, dat gaat toch niet lukken. Een vorige, meer uitgebreide poging in het eerste schrijven van de huidige samenstelling werd immers ook anders gewaardeerd? Dat men nu dus blijft bij de feiten weergeven, snap ik best.

[rhadders]

Ik sla wel even aan op jouw opmerking ‘hoge visie op de kerkorde’. Dit schrijf je toe aan juist die ongehoorzame gemeenten die de kerkorde aan hun laars lappen. Dat volg ik dus totaal niet. Dan gaat het op zijn hoogst op een hoge visie op de kerkorde die vrij willekeurig is.

Wat ik jou maar vooral @MidMid en @Middenrefo zie doen is het volgende: Het huis van ons kerkverband staat in brand was de conclusie van de preses van de laatste G.S. trouwens de conclusie van alle afgevaardigden. Nu zeggen ‘jullie’ : Maar kijk de eettafel met de stoelen staan er nog. Laten we om de tafel gaan zitten en samen eten. Dat gaat in een brandend huis natuurlijk mis.

Verder mis ik in de vorige brief en in de reactie nu van deputaten vertegenwoordiging volkomen de empathie met die duizenden CGK leden die door de ongehoorzaamheid betreffende v&a en homoseksueel samenleven in gewetensnood zijn gekomen.
Geen enkele aandacht voor deze leden die niet alleen bij Rijnsburg c.s. horen maar ook onder ‘Hoogeveen’ gevonden worden.
Ze zijn blijkbaar al uit en afgeschreven.

Je kunt nog zo’n ‘hoge visie op de kerkorde’ hebben maar ik ben bang dat die zo hoog is dat veel gewone leden er niets van begrijpen.

Even met het risico dat het flauw overkomt, maar zo is het niet bedoeld.

Samen eten aan d'r tafel in een brandend huis, zou ik toejuichen! Helemaal als we de brand dan leggen in Gods handen. In zijn handen kan het toch zelfs voor een brandend huis geleden 'nec tamen consumebatur'.

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

Het zou mooi zijn als we daadwerkelijk zouden zien en geloven dat 'die ander' ook wel degelijk vanuit oprecht geloof wil leven en handelen naar Gods Woord, al begrijpen wij de keuzes, gedachten en interpretaties van die ander niet. Dat is wat mij betreft de absolute basis: een hart dat gericht is op Christus. Laat een ieder ten volle overtuigd zijn. Prima om dan verder stevige discussies met elkaar te voeren - tot op zekere hoogte zou ik dat zelfs aanmoedigen. Maar blijf zien dat Christus ons allen draagt.

[rhadders]

Ik weet niet of deputaten vertegenwoordiging alle stukken kennen en de besluiten van de AV. Als ik het persbericht zo lees, denk ik van niet. De AV heeft de cruciale vraag helemaal niet ontweken. Het gaat wel degelijk om het Schriftgezag, maar ook om het negeren van het gezag van kerkelijke vergaderingen.
Nee, niet alle kerken die nog eevroute via Hoogeveen gaan, wijken af van de besluiten. Het gaat inmiddels wel over rond de 60 afwijkende kerken. Maar de denkfout die je keer op keer maakt, is dat je uitgaat van een functionerende synodale structuur. Die is evenwel kapotgeslagen, en niet ná, maar vòòr de sluiting van de synode.
Als je ziet wat er tussen 2018-2025 op classes en in een enkele PS gebeurde, dan zag je dat verschillende classes, en een PS gewoon vastliepen mb.t. het handhaven van de gezamenlijk genomen besluiten op Schrift en belijdenis. Als jij dan zegt: ja maar we moesten nog praten over wat je met afwijkende gemeenten moet doen, dan is mijn antwoord:
a) het is een onmogelijke mogelijkheid om bewust afwijken op majeure thema’s en de onwil of onmacht om dat te wijzigen, gepaard te laten gaan met het blijven in die synodale structuur;
b) alleen al het opwerpen van deze vraag is binnen het gereformeerd kerkrecht not done;
c) maar zelfs los van a en b: daarover kon de synode al geen besluiten meer nemen omdat na jaren van praten en proberen, het dossier toekomst kerkverband klapte. (En ja, dat was ook gebeurd bij andere vormen van bespreking, want tot die andere vormen zou eerst binnen de bestaande vormen besloten moeten worden.)

De vraag over wat de belijdenis over de kerk zegt, is beantwoord in het rapport kerk-zijn. En we weten hoe het met dat rapport is afgelopen. Daar ging het overigens ook over die onmogelijkheid die ik noemde onder a. Wij kunnen alleen belijden als plaatselijke kerk en we kunnen dat daarnaast alleen maar gezamenlijk belijden binnen een functionerende bovenplaatselijke structuur.

(En voor het geval dat je vindt dat de bovenplaatselijke structuur nog kan functioneren: wat zegt het jou dan dat zo’n 33-55 gemeenten aangeven dat dit voor hen onmogelijk zo niet heel lastig is. Dus geen kwestie van niet willen, maar niet kunnen?)

Het functioneren is geen denkfout maar gewoon de bewezen praktijk.
Iets is niet stuk omdat jij (of Rijnsburg c.s.) zegt of vindt dat het stuk is.
De classes komen samen, PS'sen ook. Weliswaar gemankeerd, maar dat komt vanwege degenen die zeggen het is stuk. Zij trekken zich terug en stellen vervolgens, 'kijk zie je het is stuk'. Dat heeft iets in zich van een self fulfilling prophecy.

Het vastlopen van PS'sen qua handhaven ed. heeft te maken met landelijke onhelderheid in uitspraken. Je mag het daarmee oneens zijn, maar graag ontvang ik dan de heldere besluiten over de Schriftuurlijke en Confessionele status van vrouw en ambt. Dus waar onomwonden uitgesproken wordt dat het hier gaat om een bewegen buiten een gereformeerd Schriftbeschouwen en belijden. En allebei weten we dat die uitspraken er niet zijn. Daarnaast zijn er ook geen tools in handen gegeven om om te gaan met afwijkende gemeenten. Volgens mij zijn dat de feiten. Niet de PS is vastgelopen, maar de GS heeft haar werk niet gedaan.

Jij stelt dat binnen de bestaande vormen geen besluiten genomen konden worden. Wellicht was er inderdaad een patstelling op de laatste GS. Maar waarom het dan niet overlaten aan een nieuwe groep afgevaardigden? Waarom dan niet teruggaan naar de kerken in de vorm van een georganiseerd convent? Waarom dan geen andere gespreksvormen hanteren? Waarom dan geen hulp van buiten inroepen? Er zijn en waren nog scala aan mogelijkheden. De GS besloot echter, wij zien het niet, dus niemand (ook niet na ons) zal het zien. En ja, daar vind ik wat van...

Dat ben ik toch niet helemaal met je eens @Midmid. Als gemeenten, ook na afwijzing van revisieverzoeken, afwijken van gemaakte afspraken (wat de argumentatie daarachter verder ook is), heb je wel degelijk te maken met een bestuurlijk probleem.

Draai het eens om: dat zou betekenen dat, zolang iets niet de belijdenis raakt, alles geoorloofd is? Je bent met elkaar een gemeenschap en maakt met elkaar afspraken waardoor je goed en betrouwbaar met elkaar kunt samenwerken. Die basis is wel degelijk onder druk komen te staan. Dat is een andere basis dan de confessionele, maar raakt ook wel degelijk aan geloofsprincipes (je woord houden, rekening houden met elkaar, een gemeenschap zijn, enz.) Dus ja, er is wel degelijk iets stuk gestaan - dat kan ik niet ontkennen.

Nee, dat zou het niet betekenen.

Dat betekent dat wanneer gemeenten afwijken van gemaakte afspraken, je binnen de afspraken op zoek moet naar oplossingen of langs de lijnen van wat afgesproken is tot oplossingen moet komen.

Juist omdat er vanuit gegaan wordt dat in kerken het recht geschonden kan worden, is artikel 31 er. Dat blijkt in de huidige situatie onvoldoende. Maar daarmee is niet meteen de hele structuur overhoop. Dat argument maak ik echt niet mee. Daarin voel ik veel meer voor de lijnen zoals dep. KOKR (https://cgk.nl/binnen-de-kerk/deputaats ... de-vragen/) die uiteenzetten.

En ja, wanneer iets de belijdenis niet aantast (en dat is wat anders dan raken), moet je in de orde een zeer grote voorzichtigheid betrachten in het opleggen van zaken aan elkaar. Het vertrouwen is niet stuk gegaan rondom vrouw en ambt of homoseksuele relaties. Zoals ik pagina's terug al heb gezegd, is dat vertrouwen al stuk vanaf het moment dat men elkaar niet meer vertrouwde met het Woord op elkaars kansels. Vandaar dat in het rapport kerk zijn het ook gaat over gezamenlijk terugkeren en gezamenlijk schuld hebben.

Eens dat het probleem van de gesloten kansels eigenlijk veel fundamenteler is. Maar goed, je bevestigt dat het vertrouwen er niet of onvoldoende is: dat betekent toch ook dat je niet meer goed kunt besturen? Je kunt dan eigenlijk alleen nog maar goed besturen op grond van hele duidelijke, onomstreden afspraken - en daar zit 'm nu juist de crux. Je zegt bijvoorbeeld zelf dat art.31 onvoldoende is. En natuurlijk is daarmee niet de hele structuur overhoop, maar het raakt wel aan het vertrouwen en daarmee aan de basis. Er is nog een verschil tussen niet meer één kerk(verband) kunnen zijn - het geestelijke aspect, waar ook KORR op wijst - en de praktische bestuurbaarheid / samenwerking.

Dep. KORR schrijft ook:

Als de weg van appel volledig gelopen is en de andere kerken zijn níet door de aangevoerde argumenten overtuigd dat het een fout besluit is (dus het revisieverzoek en/of het appel wordt afgewezen), dan staat het besluit vast. Maar wat als de bezwaarde kerk niet overtuigd wordt door de weerlegging van zijn bezwaar? Dat is een serieus probleem, dat in het gereformeerd kerkrecht ook wordt erkend, waarvoor oplossingsrichtingen zijn aangewezen, maar dat steeds van alle kerken zeer veel vraagt. In ‘De Dordtse Kerkorde. Een praktische verklaring’ schrijft ds. K. de Gier over geweten bindende aangelegenheden, dat daarbij het uiterste gedaan moet worden om binnen het kerkverband te kunnen komen tot een oplossing van het geschil. Wanneer niet tot een vergelijk gekomen kan worden, zijn er drie opties: 1. de bezwaarde conformeert zich aan de uitspraak; 2. onder voorwaarden tolereert de meerdere vergadering het afwijkend gevoelen van de bezwaarde; 3. de meerdere vergadering eist naleving van het besluit disciplinair op. De uiterste consequentie hiervan kan zijn dat de bezwaarde wordt geëxcommuniceerd of dat de bezwaarde uit eigener beweging de gemeenschap met het kerkverband verbreekt.

Hoe denk je daar dan over? Want dat is eigenlijk precies hetzelfde als wat ik schrijf.

[Evangelist]

Ik weet niet of deputaten vertegenwoordiging alle stukken kennen en de besluiten van de AV. Als ik het persbericht zo lees, denk ik van niet. De AV heeft de cruciale vraag helemaal niet ontweken. Het gaat wel degelijk om het Schriftgezag, maar ook om het negeren van het gezag van kerkelijke vergaderingen.
Nee, niet alle kerken die nog eevroute via Hoogeveen gaan, wijken af van de besluiten. Het gaat inmiddels wel over rond de 60 afwijkende kerken. Maar de denkfout die je keer op keer maakt, is dat je uitgaat van een functionerende synodale structuur. Die is evenwel kapotgeslagen, en niet ná, maar vòòr de sluiting van de synode.
Als je ziet wat er tussen 2018-2025 op classes en in een enkele PS gebeurde, dan zag je dat verschillende classes, en een PS gewoon vastliepen mb.t. het handhaven van de gezamenlijk genomen besluiten op Schrift en belijdenis. Als jij dan zegt: ja maar we moesten nog praten over wat je met afwijkende gemeenten moet doen, dan is mijn antwoord:
a) het is een onmogelijke mogelijkheid om bewust afwijken op majeure thema’s en de onwil of onmacht om dat te wijzigen, gepaard te laten gaan met het blijven in die synodale structuur;
b) alleen al het opwerpen van deze vraag is binnen het gereformeerd kerkrecht not done;
c) maar zelfs los van a en b: daarover kon de synode al geen besluiten meer nemen omdat na jaren van praten en proberen, het dossier toekomst kerkverband klapte. (En ja, dat was ook gebeurd bij andere vormen van bespreking, want tot die andere vormen zou eerst binnen de bestaande vormen besloten moeten worden.)

De vraag over wat de belijdenis over de kerk zegt, is beantwoord in het rapport kerk-zijn. En we weten hoe het met dat rapport is afgelopen. Daar ging het overigens ook over die onmogelijkheid die ik noemde onder a. Wij kunnen alleen belijden als plaatselijke kerk en we kunnen dat daarnaast alleen maar gezamenlijk belijden binnen een functionerende bovenplaatselijke structuur.

(En voor het geval dat je vindt dat de bovenplaatselijke structuur nog kan functioneren: wat zegt het jou dan dat zo’n 33-55 gemeenten aangeven dat dit voor hen onmogelijk zo niet heel lastig is. Dus geen kwestie van niet willen, maar niet kunnen?)

Het functioneren is geen denkfout maar gewoon de bewezen praktijk.
Iets is niet stuk omdat jij (of Rijnsburg c.s.) zegt of vindt dat het stuk is.
De classes komen samen, PS'sen ook. Weliswaar gemankeerd, maar dat komt vanwege degenen die zeggen het is stuk. Zij trekken zich terug en stellen vervolgens, 'kijk zie je het is stuk'. Dat heeft iets in zich van een self fulfilling prophecy.

Het vastlopen van PS'sen qua handhaven ed. heeft te maken met landelijke onhelderheid in uitspraken. Je mag het daarmee oneens zijn, maar graag ontvang ik dan de heldere besluiten over de Schriftuurlijke en Confessionele status van vrouw en ambt. Dus waar onomwonden uitgesproken wordt dat het hier gaat om een bewegen buiten een gereformeerd Schriftbeschouwen en belijden. En allebei weten we dat die uitspraken er niet zijn. Daarnaast zijn er ook geen tools in handen gegeven om om te gaan met afwijkende gemeenten. Volgens mij zijn dat de feiten. Niet de PS is vastgelopen, maar de GS heeft haar werk niet gedaan.

Jij stelt dat binnen de bestaande vormen geen besluiten genomen konden worden. Wellicht was er inderdaad een patstelling op de laatste GS. Maar waarom het dan niet overlaten aan een nieuwe groep afgevaardigden? Waarom dan niet teruggaan naar de kerken in de vorm van een georganiseerd convent? Waarom dan geen andere gespreksvormen hanteren? Waarom dan geen hulp van buiten inroepen? Er zijn en waren nog scala aan mogelijkheden. De GS besloot echter, wij zien het niet, dus niemand (ook niet na ons) zal het zien. En ja, daar vind ik wat van...

Dat ben ik toch niet helemaal met je eens @Midmid. Als gemeenten, ook na afwijzing van revisieverzoeken, afwijken van gemaakte afspraken (wat de argumentatie daarachter verder ook is), heb je wel degelijk te maken met een bestuurlijk probleem.

Draai het eens om: dat zou betekenen dat, zolang iets niet de belijdenis raakt, alles geoorloofd is? Je bent met elkaar een gemeenschap en maakt met elkaar afspraken waardoor je goed en betrouwbaar met elkaar kunt samenwerken. Die basis is wel degelijk onder druk komen te staan. Dat is een andere basis dan de confessionele, maar raakt ook wel degelijk aan geloofsprincipes (je woord houden, rekening houden met elkaar, een gemeenschap zijn, enz.) Dus ja, er is wel degelijk iets stuk gestaan - dat kan ik niet ontkennen.

Nee, dat zou het niet betekenen.

Dat betekent dat wanneer gemeenten afwijken van gemaakte afspraken, je binnen de afspraken op zoek moet naar oplossingen of langs de lijnen van wat afgesproken is tot oplossingen moet komen.

Juist omdat er vanuit gegaan wordt dat in kerken het recht geschonden kan worden, is artikel 31 er. Dat blijkt in de huidige situatie onvoldoende. Maar daarmee is niet meteen de hele structuur overhoop. Dat argument maak ik echt niet mee. Daarin voel ik veel meer voor de lijnen zoals dep. KOKR (https://cgk.nl/binnen-de-kerk/deputaats ... de-vragen/) die uiteenzetten.

En ja, wanneer iets de belijdenis niet aantast (en dat is wat anders dan raken), moet je in de orde een zeer grote voorzichtigheid betrachten in het opleggen van zaken aan elkaar. Het vertrouwen is niet stuk gegaan rondom vrouw en ambt of homoseksuele relaties. Zoals ik pagina's terug al heb gezegd, is dat vertrouwen al stuk vanaf het moment dat men elkaar niet meer vertrouwde met het Woord op elkaars kansels. Vandaar dat in het rapport kerk zijn het ook gaat over gezamenlijk terugkeren en gezamenlijk schuld hebben.

Het laatste wat @rhadders schrijft, bedoelde ik ook! Dat heeft inderdaad minder met de Schriftuurlijke en confessionele status te maken, maar met kerkelijk vertrouwen. Wij kunnen de ander niet meer op zijn woord vertrouwen. Er zijn classisvergaderingen geweest (ook al voor de GS van 2024-2025) die zijn vastgelopen, omdat er afgevaardigden waren die een lastbrief inleverden waarop stond dat ze zich in alles hielden aan Schrift, belijdenis en kerkorde + synodebesluiten terwijl dat aantoonbaar onjuist was. Ben ik dat te eendimensionaal als ik dan zeg dat er een leugen op staat? En als dat keer op keer aan de orde wordt gesteld, eindeloze praatsessie, bezoeken, groepjes, etc., maar er verandert aan die feitelijkheid niets..., dan verandert dat ook niets aan de impasse.

Eens met @MidMid dat het vertrouwen al veel eerder stuk gegaan is, en dat dit alles te maken had en heeft met de prediking, en dat daar ook gezamenlijke schuld ligt. Maar die wordt bepaald niet opgelost door verder te gaan op een weg van breken van de gezamenlijk genomen besluiten. Ik denk dat er in de achterliggende decennia een te grote verdraagzaamheid is geweest m.b.t. de inhoud van de prediking en dat dit feitelijk nooit, of te laat aan de orde is gesteld. Concreet: de inhoudelijke breedte van de CGK-prediking van de jaren '70-'80 (zie de Levensbron-preken) was fundamenteel smaller dan heden ten dage het geval is.

Dat betekent dat wanneer gemeenten afwijken van gemaakte afspraken, je binnen de afspraken op zoek moet naar oplossingen of langs de lijnen van wat afgesproken is tot oplossingen moet komen.

Precies! En laat dat nu juist de inzet zijn geweest van de synode van 2019-2022, van de taakgroep kerk-zijn, van het convent in Veenendaal in april 2024 en van de synode 2024-2025. Resultaat van dit eindeloze praten, tasten, zoeken, etc: patstelling. Ik ben blij dat je dit nu ook erkent. Waar je me weer kwijtraakt, is bij het vervolg: overlaten aan andere afgevaardigden. Zo werkt het gereformeerd kerkrecht niet. Bovendien ligt daaronder de veronderstelling dat met andere mensen, met andere gespreksvormen, met nog langer praten, en nog andere ideeën het kerkverband ongedeeld (181 gemeenten) bijeen zou kunnen blijven. Maar er zijn talloze ideeën ingediend, er zijn adviezen van buiten ingewonnen, maar werkelijk niets van dat alles had de potentie om een gedragen richting te worden die door alle of bijna alle kerken zou kunnen worden gedeeld. Dan gaat het dus niet om iets niet zien, en daarom denken dat niemand het ooit meer zal zien. Dan gaat het om onder ogen zien wat de realiteit is.
Feitelijk was die realiteit voorafgaand aan de start van de synode al duidelijk: een substantiële minderheid zou nooit in geweten kunnen blijven functioneren in een kerkverband waar - naar hun visie - het gezag van de Schrift en de eenheid van belijden zou worden aangetast door vrouwen te benoemen in de bijzondere ambten, en/of een ander beleid ten aanzien van homoseksuele relaties te gedogen. Een andere substantiële minderheid zou in geweten nooit kunnen berusten in de situatie waarin vrouwen niet in de ambten zouden mogen dienen en/of het plaatselijke beleid ten aanzien van homoseksuele relaties geheel in lijn zou moeten zijn van de synodale besluiten terzake. Kortom: twee posities die elkaar uitsluiten en waarbij ook het geweten een belangrijke rol speelt. De pogingen om via het interimmodel en het A/B-model nog bijeen te houden wat feitelijk al uiteen lag, zijn niet succesvol geweest en hadden deze discussie hooguit nog met een paar jaar verlengd. Werkelijk niemand geloofde overigens dat één van beide modellen de bovenstaande patstelling zou oplossen.

[huisman]

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

In de vorige samenstelling(en) voelde ik mij dan weer minder gekend en gezien. Dat is nu eenmaal de breedte van onze kerken.

De duidelijke toon, wijt ik aan de duidelijke stappen en koers die via de AV ingezet is. In mijn beleving heerst er iets van anarchie in de kerken op dit moment. Daar de wacht bij betrekken en wijzen op de orde die we gezamenlijk afgesproken hebben, is daarbij helpend.

Aan gevoelens raken, dat gaat toch niet lukken. Een vorige, meer uitgebreide poging in het eerste schrijven van de huidige samenstelling werd immers ook anders gewaardeerd? Dat men nu dus blijft bij de feiten weergeven, snap ik best.

Anarchie op dit moment??? Daar spraken wij over toen de eerste gemeenten vrouwen gingen bevestigen en sommige classes zelfs weigerden om te vermanen. Volgens mij sprak jij toen niet over Anarchie. Begrijp je dat dit niet zo consequent overkomt. Zelfs als partijdig kan worden gezien?

[MidMid]

Eerder schreef ik al dat er een punt van afscheid nemen, kan komen. Maar niet dan (en dat is mijn hele punt) nadat je samen hebt vastgesteld niet meer op hetzelfde belijden ed. te staan. In de 'lieve' omgang met elkaar lijken wij maar niet tot dat punt te komen.

Als het geen zaak van belijden is, had ik kunnen meebewegen met het oprichten van een Rijnsburgs (ver)Bond oid binnen de CGK. Maar dus niet met het organiseren van een nieuw Rijnsburgs Verband.

[MidMid]

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

In de vorige samenstelling(en) voelde ik mij dan weer minder gekend en gezien. Dat is nu eenmaal de breedte van onze kerken.

De duidelijke toon, wijt ik aan de duidelijke stappen en koers die via de AV ingezet is. In mijn beleving heerst er iets van anarchie in de kerken op dit moment. Daar de wacht bij betrekken en wijzen op de orde die we gezamenlijk afgesproken hebben, is daarbij helpend.

Aan gevoelens raken, dat gaat toch niet lukken. Een vorige, meer uitgebreide poging in het eerste schrijven van de huidige samenstelling werd immers ook anders gewaardeerd? Dat men nu dus blijft bij de feiten weergeven, snap ik best.

Anarchie op dit moment??? Daar spraken wij over toen de eerste gemeenten vrouwen gingen bevestigen en sommige classes zelfs weigerden om te vermanen. Volgens mij sprak jij toen niet over Anarchie. Begrijp je dat dit niet zo consequent overkomt. Zelfs als partijdig kan worden gezien?

In het claimen van de term anarchie moet ik je gelijk geven. Die heb jij inderdaad hier als eerste gemunt. Eigenlijk wilde ik muiterij of coup typen, maar dat vond ik te zwaar. Maar je zult mijn gevoelen vast begrijpen.

[rhadders]

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

In de vorige samenstelling(en) voelde ik mij dan weer minder gekend en gezien. Dat is nu eenmaal de breedte van onze kerken.

De duidelijke toon, wijt ik aan de duidelijke stappen en koers die via de AV ingezet is. In mijn beleving heerst er iets van anarchie in de kerken op dit moment. Daar de wacht bij betrekken en wijzen op de orde die we gezamenlijk afgesproken hebben, is daarbij helpend.

Aan gevoelens raken, dat gaat toch niet lukken. Een vorige, meer uitgebreide poging in het eerste schrijven van de huidige samenstelling werd immers ook anders gewaardeerd? Dat men nu dus blijft bij de feiten weergeven, snap ik best.

Anarchie op dit moment??? Daar spraken wij over toen de eerste gemeenten vrouwen gingen bevestigen en sommige classes zelfs weigerden om te vermanen. Volgens mij sprak jij toen niet over Anarchie. Begrijp je dat dit niet zo consequent overkomt. Zelfs als partijdig kan worden gezien?

In het claimen van de term anarchie moet ik je gelijk geven. Die heb jij inderdaad hier als eerste gemunt. Eigenlijk wilde ik muiterij of coup typen, maar dat vond ik te zwaar. Maar je zult mijn gevoelen vast begrijpen.

Nou... ik vind het bewust negeren van kerkelijke besluiten door vrouwen in het ambt aan te stellen anders ook wel een aardig voorbeeld van kerkelijke muiterij. Het gaat tegen het gezag in, hoe je dat gezag (en de kwestie) verder ook beoordeeld. Dus zonder je gevoelens te willen kwetsen, maar het is bijna een beetje lachwekkend als je die enorme balk in het oog is ontgaan ;-)

[huisman]

Maar mijn vraag om aandacht en empathie voor die duizenden CGK’ers die in grote gewetensnood zijn vanwege de ongehoorzaamheid en het gedogen van zaken die deze leden zien als strijdig met Gods Woord? Dan helpt een zoveelste commissie en een zoveelste rapport over 6 jaar echt niet. Deze leden voelen zich een vreemde in hun eigen kerkverband en krijgen geen enkele aandacht van deputaten vertegenwoordiging. Alleen maar verwijten.
Was het nu zo moeilijk om daar in een brief woorden aan te geven. Kunnen ze helemaal op hun eigen standpunt blijven staan maar wel iets tonen van begrip voor de gewetensnood. Komt niet verder dan het erkennen en onderkennen van de nood. Dan wreekt zich toch de eenzijdige samenstelling van dit deputaten die dit blijkbaar niet aanvoelen

In de vorige samenstelling(en) voelde ik mij dan weer minder gekend en gezien. Dat is nu eenmaal de breedte van onze kerken.

De duidelijke toon, wijt ik aan de duidelijke stappen en koers die via de AV ingezet is. In mijn beleving heerst er iets van anarchie in de kerken op dit moment. Daar de wacht bij betrekken en wijzen op de orde die we gezamenlijk afgesproken hebben, is daarbij helpend.

Aan gevoelens raken, dat gaat toch niet lukken. Een vorige, meer uitgebreide poging in het eerste schrijven van de huidige samenstelling werd immers ook anders gewaardeerd? Dat men nu dus blijft bij de feiten weergeven, snap ik best.

Anarchie op dit moment??? Daar spraken wij over toen de eerste gemeenten vrouwen gingen bevestigen en sommige classes zelfs weigerden om te vermanen. Volgens mij sprak jij toen niet over Anarchie. Begrijp je dat dit niet zo consequent overkomt. Zelfs als partijdig kan worden gezien?

In het claimen van de term anarchie moet ik je gelijk geven. Die heb jij inderdaad hier als eerste gemunt. Eigenlijk wilde ik muiterij of coup typen, maar dat vond ik te zwaar. Maar je zult mijn gevoelen vast begrijpen.

Ik begrijp jouw gevoelens zeker en daar kan ik vanuit jouw denken begrip voor hebben. Wat ik mis bij jou maar ook bij deputaten vertegenwoordiging is invoelingsvermogen voor die gewone trouwe CGK leden die groot verdriet hebben over wat de ongehoorzaamheid heeft aangericht. De overtuiging vanuit Gods Woord hebben dat de synodale rapporten/besluiten over v&a en homoseksualiteit voluit Schriftuurlijk zijn.
Jullie boosheid en verontwaardiging richt zich op ons (Rijnsburg c.s.) en daar val ik niet van om maar probeer naast die verontwaardiging en boosheid wel begrip te hebben voor de leden van de Rijnsburg gemeenten. Die kunnen en willen niet anders vanwege hun eerbied, onderwerping en verstaan van Gods Woord.

Kun je daar een beetje begrip voor opbrengen?

[MidMid]

In het claimen van de term anarchie moet ik je gelijk geven. Die heb jij inderdaad hier als eerste gemunt. Eigenlijk wilde ik muiterij of coup typen, maar dat vond ik te zwaar. Maar je zult mijn gevoelen vast begrijpen.

Nou... ik vind het bewust negeren van kerkelijke besluiten door vrouwen in het ambt aan te stellen anders ook wel een aardig voorbeeld van kerkelijke muiterij. Het gaat tegen het gezag in, hoe je dat gezag (en de kwestie) verder ook beoordeeld. Dus zonder je gevoelens te willen kwetsen, maar het is bijna een beetje lachwekkend als je die enorme balk in het oog is ontgaan ;-)

Ik heb het over nú.
Met een houding van terugwijzen en zeggen 'kijk wat zij hebben gedaan is fout, dus mag ook ik...' kan ik niet heel veel.
Dat is wat vroeger werd gezegd over 'maar hij sprong ook in de sloot'.

Nergens zeg ik dat het bewust negeren niet kwalijk is.
Meerdere keren heb ik aangegeven dat dit ook niet de weg is.
Maar het ene kwaad, rechtvaardigt daarmee nog niet het andere kwaad.

Je kan niet zeggen dat jouw splinter oké is door continu op de balk van een ander te wijzen.
Volgens mij ben je dan precies aan het doen namelijk waar het in die betreffende gelijkenis om gaat.

[MidMid]

In het claimen van de term anarchie moet ik je gelijk geven. Die heb jij inderdaad hier als eerste gemunt. Eigenlijk wilde ik muiterij of coup typen, maar dat vond ik te zwaar. Maar je zult mijn gevoelen vast begrijpen.

Ik begrijp jouw gevoelens zeker en daar kan ik vanuit jouw denken begrip voor hebben. Wat ik mis bij jou maar ook bij deputaten vertegenwoordiging is invoelingsvermogen voor die gewone trouwe CGK leden die groot verdriet hebben over wat de ongehoorzaamheid heeft aangericht. De overtuiging vanuit Gods Woord hebben dat de synodale rapporten/besluiten over v&a en homoseksualiteit voluit Schriftuurlijk zijn.
Jullie boosheid en verontwaardiging richt zich op ons (Rijnsburg c.s.) en daar val ik niet van om maar probeer naast die verontwaardiging en boosheid wel begrip te hebben voor de leden van de Rijnsburg gemeenten. Die kunnen en willen niet anders vanwege hun eerbied, onderwerping en verstaan van Gods Woord.

Kun je daar een beetje begrip voor opbrengen?

Ik denk dat het begrip er best wel is.
Wat ik steeds betoogd heb, is dat ik de gekozen weg een verkeerde vind.
Dat de genoemde rapporten voluit Schriftuurlijk zijn, onderschrijf ik ook.
Maar wat ik mis op GS niveau is het komen tot een oordeel of de andere rapporten daarmee onSchriftuurlijk zijn. Want dat is niet automatisch gegeven met de erkenning van de zin hierboven.

Overigens zou ik mijn gevoelen niet direct als boosheid kwalificeren.
Het is eerder verdriet en onbegrip. Mede omdat ik mij met mijn positie houden aan de vierslag maar als enige weg de route via Hoogeveen zien, net zo min in mijn positie erkend wordt. En als je een broeder of zuster ziet dwalen, past er de oproep tot omkeer. Dat geldt voor afwijkende gemeente qua vrouw en ambt, homoseksuele relaties, maar ook na afgelopen zaterdag zij die zich verenigd hebben in classis-io.

[rhadders]

In het claimen van de term anarchie moet ik je gelijk geven. Die heb jij inderdaad hier als eerste gemunt. Eigenlijk wilde ik muiterij of coup typen, maar dat vond ik te zwaar. Maar je zult mijn gevoelen vast begrijpen.

Nou... ik vind het bewust negeren van kerkelijke besluiten door vrouwen in het ambt aan te stellen anders ook wel een aardig voorbeeld van kerkelijke muiterij. Het gaat tegen het gezag in, hoe je dat gezag (en de kwestie) verder ook beoordeeld. Dus zonder je gevoelens te willen kwetsen, maar het is bijna een beetje lachwekkend als je die enorme balk in het oog is ontgaan ;-)

Ik heb het over nú.
Met een houding van terugwijzen en zeggen 'kijk wat zij hebben gedaan is fout, dus mag ook ik...' kan ik niet heel veel.
Dat is wat vroeger werd gezegd over 'maar hij sprong ook in de sloot'.

Nergens zeg ik dat het bewust negeren niet kwalijk is.
Meerdere keren heb ik aangegeven dat dit ook niet de weg is.
Maar het ene kwaad, rechtvaardigt daarmee nog niet het andere kwaad.

Je kan niet zeggen dat jouw splinter oké is door continu op de balk van een ander te wijzen.
Volgens mij ben je dan precies aan het doen namelijk waar het in die betreffende gelijkenis om gaat.

Eens, het ene kwaad rechtvaardigt niet het andere kwaad. Maar zaken staan ook niet op zichzelf. Het één is wel een gevolg van het ander. Waarbij 'muiten', vanuit het perspectief van gezag gesproken, toch echt meer een typering is voor de afwijkende gemeenten, dan voor de behoudende gemeenten. Die stellen juist het gezag te willen voortzetten / herstellen.

Overigens begrijp ik het muiten wel, je kunt namelijk wel vragen stellen bij dat gezag. Dat heeft, ook in mijn beleving, het karakter gekregen van 'heersen'. Was het niet ooit de bedoeling om tot besluiten te komen met eenparigheid van stemmen? Met andere woorden: net zo lang doorspreken totdat je het over een formulering en besluit eens bent met elkaar? Zo begreep ik althans van een broeder, die hier meer in thuis is dan ik. Lijkt mij wijs. Ik kan mij voorstellen dat er door de tijd heen wat 'constructiefouten' zijn geslopen in de kerkorde. Het is dan ook geen onfeilbaar woord... Misschien een goed punt voor de agenda's van de toekomstige synoden van Hoogeveen en Rijnsburg.