Kerkpijn

[huisman]

Ik vind het eerlijk gezegd nogal wat dat een ouderling het geloof van iemand op een weegschaal legt. Dat is absoluut niet volgens de bijbel. Daar staat dat 'een ieder die gelooft dat Jezus de Christus is, is uit God geboren'. Dat en het vervolg van deze tekst zijn de de enige vragen die gesteld mogen worden.

Als woorden niet in overeenstemming zijn met de daden mag een ambtsdrager dat dan proberen aan de orde te stellen? Ik begrijp best dat dit verkeerd gedaan kan worden maar er is ook een soort allergie bij sommigen.
Kom niet aan mijn geloof want dan val ik om. Als dat zo is wordt Psalm 139 : 14 ook niet van harte gezongen. Ik ben dankbaar dat in mijn leven er predikanten waren die ‘mijn geloof’ hebben afgepakt. Dat was namelijk een ‘geloof’ waar ik niet mee kon sterven. Ambtsdragers moeten niet alleen goede aarde rond de levensboom leggen maar ze zijn ook geroepen om te snoeien.

Als er Één is geweest die de godsdienst van velen heeft betwijfeld is het de Heere Jezus. Hij noemde de ‘gelovige godsdienstige’ mensen witgepleisterde graven waar de dood in woont.

Dus ik begrijp de slechte kant heel goed en dat kan veel schade opleveren maar gooi niet het kind met het badwater weg.

[Bertiel]

als mensen je op een bijbelse weg daar op wijzen, prima, maar het is vaak een subjectief iets, of het verhaal klopt niet.
DL zegt ons te beproeven op de vruchten

[merel]

Ik vind het eerlijk gezegd nogal wat dat een ouderling het geloof van iemand op een weegschaal legt. Dat is absoluut niet volgens de bijbel. Daar staat dat 'een ieder die gelooft dat Jezus de Christus is, is uit God geboren'. Dat en het vervolg van deze tekst zijn de de enige vragen die gesteld mogen worden.

Als woorden niet in overeenstemming zijn met de daden mag een ambtsdrager dat dan proberen aan de orde te stellen? Ik begrijp best dat dit verkeerd gedaan kan worden maar er is ook een soort allergie bij sommigen.
Kom niet aan mijn geloof want dan val ik om. Als dat zo is wordt Psalm 139 : 14 ook niet van harte gezongen. Ik ben dankbaar dat in mijn leven er predikanten waren die ‘mijn geloof’ hebben afgepakt. Dat was namelijk een ‘geloof’ waar ik niet mee kon sterven. Ambtsdragers moeten niet alleen goede aarde rond de levensboom leggen maar ze zijn ook geroepen om te snoeien.

Als er Één is geweest die de godsdienst van velen heeft betwijfeld is het de Heere Jezus. Hij noemde de ‘gelovige godsdienstige’ mensen witgepleisterde graven waar de dood in woont.

Dus ik begrijp de slechte kant heel goed en dat kan veel schade opleveren maar gooi niet het kind met het badwater weg.

Dat mag zeker. Ik begrijp uit de verhalen die hier gedeeld worden dat het niet zozeer om daden gaat, maar om de beleving.

[Vrouwke]

Ik ben ook wel even benieuwd: wat betekent ‘bekering overnemen’ concreet? En wat als dit dus niet gebeurt door een ambtsdrager, wat betekent dat dan concreet?

Dat iemand belijdt een kind van de Heere te mogen zijn (hierboven is het allemaal uitvoerig beschreven door Vrouwke en Arja) maar dat daar vraagtekens bij worden gezet door (o.a.) ambtsdragers. Is een gangbare uitdrukking in de kringen waarin ik me bevind: kan iemand het wel of niet van diegene overnemen. In gewone mensentaal: gelooft hij of zij het bekeringsverhaal?

Soms hoor je het ook bij sterfbedbekeringen: de dominee kan het niet overnemen en laat het daarom rusten.

Wat het concreet betekent kan heel uiteenlopend zijn. Bijvoorbeeld een waarschuwing om te vragen om ontdekking. Of om een volgende keer voorzichtig te zijn met de Avondmaalsgang.

Dank voor je reactie. Ik begrijp het, maar of een ambtsdrager het bekeringsverhaal gelooft is één ding. Maar wat betekent dat verder? Niets toch? Volgens mij leert de Schrift dat de Heilige Geest in ons getuigt dat we kinderen van God zijn (Rom.8:16), wat is dan de rol van de ambtsdrager die dit in twijfel trekt? Corrigeert hij de Heilige Geest? En zegt 1Jh.5:10 niet: ‘Die in den Zoon van God gelooft, heeft de getuigenis in zichzelven’? Met andere woorden: wat is de Schriftuurlijke basis voor deze praktijk?

Ten diepste betekent het inderdaad niets als mensen je veroordelen. Maar in de praktijk kan het wel heel veel met je doen.

Ik las later ergens over Ds. G.H. Kersten dat er iemand met grote geestelijke nood naar hem toe kwam. Maar die stuurde hij weg; die moest niet naar hem toekomen maar die moest naar de HEERE. Tegen omstanders zei hij; die komt wel weer terug want die loopt op d’r eind. En zo gebeurde ook…de nood was opgelost.

Iets vergelijkbaars deed ik ook en trok uiteindelijk vlak daarvoor grote nood bij die ambtsdrager aan de bel (figuurlijk gesproken). Waarop we afspraken dat hij zou langskomen. Maar de HEERE kwam eerder. En toen die man kwam was ALLES anders. Dat was de eerste keer dat ik een ambtsdrager echt in mijn hart liet kijken.

Komt, luistert toe, gij Godgezinde(n),
Gij, die den HEER van harte vreest,
Hoort, wat mij God deed ondervinden,
Wat Hij gedaan heeft aan mijn geest.
'k Sloeg heilbegerig 't oog naar boven,
Ik riep den HEER ootmoedig aan;
Ik mocht met mond en hart Hem loven,
Hem, Die alleen mij bij kon staan.

Maar het kon niet waar zijn. Je kan ook vooruit grijpen. Geestelijke diefstal. Daar gaan jaren overheen.

Je moet maar veel eenvoudige preekjes van … gaan lezen. En vragen om ontdekkend licht want dat hebben we allemaal nodig.

En binnen een half uur was hij weer weg.

Ik heb er volgens mij een zwarte-pakken-trauma aan overgehouden. Waardoor ik al compleet dichtklapte als ik ambtsdragers ontmoeten moest. Want dan komen ze tijdens huisbezoek weer vragen hoe het met je is. En wat moet je zeggen? Alles is gezegd en het oordeel is geveld.

Verder vond ik het ook een extra hobbel rond het Avondmaal. Waar ik eerder vooral strijd had rond het Avondmaal omdat ik dacht dat mijn zonden niet vergeven waren, kwam nu die situatie er ook nog bij. Hoe kun je zo als broeders en zusters Avondmaal gaan zitten vieren? Daarbij, na de bediening komen ze op bezoek en moet je vertellen hoe je er toe gekomen bent om deel te nemen aan de bediening.

Ik lag in die stille jaren meestal met migraine op bed rond het Heilig Avondmaal. Tot ik naar een jaar of 7 in een voorbereidingsweek tegen mijn man zei: als ik de kracht krijg, hoop ik toch deel te nemen aan de bediening. Want is is gewoon liegen als ik het niet doe. Want ik “eet en drink” eigenlijk alle dagen van de Heere Jezus. Dat weet jij ook wel..

Maar op zijn verzoek heb ik dat toen toch nog niet gedaan. Ik heb toen thuis de dienst meegeluisterd. Hij had liever dat we eerst gingen proberen om weer tot een normale verhouding met de kerkenraad te komen door het open te gooien.

Dat is uiteindelijk gebeurd. Maar met andere broeders. Omdat die ene eigenlijk niets meer kon.

Verder is het natuurlijk ook nog zo, dat je in inwendige en uitwendige aanvechtingen gewoon ook allemaal echt niet meer zo goed kunt bekijken.

Hier ligt nog een simpele tekening van een half jaar later. Met daarop twee keer bijna hetzelfde uitgebeeld: twee keer een Vrouwke dat op haar knieën ligt te bidden. Eromheen allemaal poppetjes die pijlen op haar afschieten. Erboven twee wolken waaruit iets naar beneden komt. Hoog in de lucht zijn de wolken heel verschillend. Een helder gele en een zwarte. Maar dan komt het verschil in de tekeningen. De ene gele wolk komt tot beneden bij de bidder. In de andere tekening niet maar staat er wel een groot rood kruis doorheen. De zwarte wolken komen in beide tekeningen tot beneden bij de bidder. En zit er soms ook wat geel tussen dat zwart uit die zwarte wolk. Tussen de twee tekeningen in een heel groot rood vraagteken…in woorden gezegd: ik weet het allemaal niet meer.

Gezift worden als tarwe…

[Job]

Ik vind het eerlijk gezegd nogal wat dat een ouderling het geloof van iemand op een weegschaal legt. Dat is absoluut niet volgens de bijbel. Daar staat dat 'een ieder die gelooft dat Jezus de Christus is, is uit God geboren'. Dat en het vervolg van deze tekst zijn de de enige vragen die gesteld mogen worden.

Als woorden niet in overeenstemming zijn met de daden mag een ambtsdrager dat dan proberen aan de orde te stellen? Ik begrijp best dat dit verkeerd gedaan kan worden maar er is ook een soort allergie bij sommigen.
Kom niet aan mijn geloof want dan val ik om. Als dat zo is wordt Psalm 139 : 14 ook niet van harte gezongen. Ik ben dankbaar dat in mijn leven er predikanten waren die ‘mijn geloof’ hebben afgepakt. Dat was namelijk een ‘geloof’ waar ik niet mee kon sterven. Ambtsdragers moeten niet alleen goede aarde rond de levensboom leggen maar ze zijn ook geroepen om te snoeien.

Als er Één is geweest die de godsdienst van velen heeft betwijfeld is het de Heere Jezus. Hij noemde de ‘gelovige godsdienstige’ mensen witgepleisterde graven waar de dood in woont.

Dus ik begrijp de slechte kant heel goed en dat kan veel schade opleveren maar gooi niet het kind met het badwater weg.

Precies dit.

Bovendien hebben een bedrieglijk hart. Te dien dage zullen er velen zijn die zeggen: hebben we niet in Uw Naam geprofeteerd, gegeten, duivelen uitgeworpen? En Hij zal zeggen: Ik heb u nooit gekend (even uit mijn hoofd). Laten we er dankbaar voor zijn als we eerlijk behandeld worden in plaats van dat we de bloemhoven worden ingejaagd.

[Vrouwke]

Helemaal mee eens dat we een bedrieglijk hart hebben en dat we het kind niet met het badwater weg moeten gooien. Ik denk dat het ook heel ingewikkeld kan zijn voor ambtsdragers. Daarom lijkt voorzichtig doorvragen me erg belangrijk.

[Vrouwke]

@Wim

Als je jezelf hieraan stoor, lees het dan gewoon niet..

[Wim Anker]

@Wim

Als je jezelf hieraan stoor, lees het dan gewoon niet..

Dit gaat niet om mij en waar ik me aan stoor is irrelevant.
Dit gaat over schade toebrengen aan de openbaringsvormen van de Kerk.

[Vrouwke]

Sorry..ik moet ff lachen

[Vrouwke]

Dus misstanden benoemen om ze in de toekomst hopelijk te gaan voorkomen is schade toebrengen aan de Kerk..?

Interessante gedachtegang. Maar lijkt mij net andersom.

[Wim Anker]

Dus misstanden benoemen om ze in de toekomst hopelijk te gaan voorkomen is schade toebrengen aan de kerk..?

Interessante gedachtegang. Maar lijkt mij net andersom.

Je benoemt geen misstanden in kerken. Je blamed personen (mischien terecht, kunnen we niet controleren) die opvattingen verkondigen die NIET de lijn zijn van het kerkverband terwijl je ze er wel aan toeschrijft. (of op z'n minst suggereert dat het kerkverband zegt te kunnen oordelen).

[DDD]

@Wim

Als je jezelf hieraan stoor, lees het dan gewoon niet..

Dit gaat niet om mij en waar ik me aan stoor is irrelevant.
Dit gaat over schade toebrengen aan de openbaringsvormen van de Kerk.

Jouw uitlatingen op dit forum brengen voortdurend schade toe aan de kerk. Maar dat zie jij niet zo. Ik vind de opmerkingen van Vrouwke totaal geen schade doen. Kennelijk komt dit soort gekkigheid in de GG voor. Dat is spijtig genoeg. Er zijn nota bene drie mensen die het bevestigen.

Los daarvan: ik lees nergens dat ambtsdragers andermans hart moeten beproeven. Wel dat zij in preken de sleutels van het hemelrijk moeten gebruiken. Uiteraard met bijbelse criteria. Die dan vooral ook eerst op zichzelf toepassen. Daar ontbreekt het helaas soms aan.

Het huisbezoek tenslotte is om te luisteren, zo nodig geestelijk leiding te geven, maar niet om te oordelen.

[merel]

Ik vind het eerlijk gezegd nogal wat dat een ouderling het geloof van iemand op een weegschaal legt. Dat is absoluut niet volgens de bijbel. Daar staat dat 'een ieder die gelooft dat Jezus de Christus is, is uit God geboren'. Dat en het vervolg van deze tekst zijn de de enige vragen die gesteld mogen worden.

Als woorden niet in overeenstemming zijn met de daden mag een ambtsdrager dat dan proberen aan de orde te stellen? Ik begrijp best dat dit verkeerd gedaan kan worden maar er is ook een soort allergie bij sommigen.
Kom niet aan mijn geloof want dan val ik om. Als dat zo is wordt Psalm 139 : 14 ook niet van harte gezongen. Ik ben dankbaar dat in mijn leven er predikanten waren die ‘mijn geloof’ hebben afgepakt. Dat was namelijk een ‘geloof’ waar ik niet mee kon sterven. Ambtsdragers moeten niet alleen goede aarde rond de levensboom leggen maar ze zijn ook geroepen om te snoeien.

Als er Één is geweest die de godsdienst van velen heeft betwijfeld is het de Heere Jezus. Hij noemde de ‘gelovige godsdienstige’ mensen witgepleisterde graven waar de dood in woont.

Dus ik begrijp de slechte kant heel goed en dat kan veel schade opleveren maar gooi niet het kind met het badwater weg.

Precies dit.

Bovendien hebben een bedrieglijk hart. Te dien dage zullen er velen zijn die zeggen: hebben we niet in Uw Naam geprofeteerd, gegeten, duivelen uitgeworpen? En Hij zal zeggen: Ik heb u nooit gekend (even uit mijn hoofd). Laten we er dankbaar voor zijn als we eerlijk behandeld worden in plaats van dat we de bloemhoven worden ingejaagd.

Laten we dat oordeel overlaten aan God en niet aan een willekeurig mens.

[De Rijssenaar]

Dus misstanden benoemen om ze in de toekomst hopelijk te gaan voorkomen is schade toebrengen aan de kerk..?

Interessante gedachtegang. Maar lijkt mij net andersom.

Je benoemt geen misstanden in kerken. Je blamed personen (mischien terecht, kunnen we niet controleren) die opvattingen verkondigen die NIET de lijn zijn van het kerkverband terwijl je ze er wel aan toeschrijft. (of op z'n minst suggereert dat het kerkverband zegt te kunnen oordelen).

ff hier vanuit de schoolbanken met de rode pen er langs
1. Je zegt geen misstanden
2. daarna zeg je dat het gaat om personen die niet opvattingen van kerkverband verkondigen

Is dat geen misstand dan?

1. Je zegt personen
2. Wie wordt er concreet benoemt dan? Zie geen namen voorbij komen..

Is dus aantoonbaar onjuist.

Jouw reactie is een typische wegkijk reactie. Dit noemen we victim blaming.

[Maanenschijn]

Ik lees allerlei tere zaken. Alhoewel een form mogelijk niet de beste plek is om dit soort zaken te delen, is het toch wel goed om dit in het openbaar te bespreken ter lering.

Ik denk dat geestelijke gesprekken niet vaak van hart tot hart gevoerd worden. Vaak ontbreekt ook wijsheid bij de gesprekspartners omdat men zelf soms de geestelijke zaken niet kent, soms op dat moment het geloof niet werkzaam is of omdat simpelweg de communicatieve vaardigheden ontbreken.

Toch zou ik wel het evenwicht willen bewaren. Een goed geestelijk gesprek mag ook kritisch zijn op de geestelijk ervaringen die gedeeld worden. Niet in veroordelende zin, maar wel in opbouwende zin. En bij opbouwen kan ook een stukje afbreken horen. We zijn (als ik naar em zelf kijk) geneigd te bouwen op onze geestelijke ervaringen. Geestelijke ervaringen zijn kostbaar voor de ziel op dat moment, maar niet om op te rusten. Geloof moet wel groei kennen. Er mag met elkaar nagedacht worden waar de grond van het geloof te vinden is. Dat vereist tact, (geestelijke)kennis van de gesprekspartner en leiding van de Heilige Geest.

Veel van de hier opgelopen kerkpijn (op geestelijk gebied) is terug te brengen tot het ontbreken van één van de genoemde aspecten. Ik wil niets van de pijn afdoen die hier gedeeld wordt. Maar ben het graag met @Huisman eens dat we het kind niet met het badwater moeten weggooien.