Kerkpijn

[Bertiel]

Het gaat fout als het hoe wordt be/veroordeeld.
De DL (ik neem aan dat ze nog onderschreven worden) heeft het over de vruchten van geloof die gezien mogen worden. En ja daar hoort ook droefheid naar God bij.

[Mister]

Op zich wel een boeiend punt, kun je met kerkelijke pijn beschrijven nieuwe pijn veroorzaken.

Of kun je, door er over te schrijven, voor de betrokkene een vorm van heling brengen. Maar wat is dan de 'nevenschade'?

[Vrouwke]

Het gaat fout als het hoe wordt be/veroordeeld.
De DL (ik neem aan dat ze nog onderschreven worden) heeft het over de vruchten van geloof die gezien mogen worden. En ja daar hoort ook droefheid naar God bij.

Het was achteraf gezien handiger geweest als ik daar vooraf niet zo’n stil geheim van had gemaakt. Mensen zagen dit nu niet aankomen en dat heeft mede hun reacties veroorzaakt.

Al had ik tegen die ouderling 1x tijdens huisbezoek iets gezegd. Wat voor mij gevoel al heel veel was: dat ik het allemaal niet meer wist…meer dan dat en wat waterlanders vanwege wat in me omging, kreeg ik er niet uit.

Tegelijk was mijn “stilzwijgen” over m’n worsteling ook een gevolg van wat je altijd te horen had gekregen. Dus het ene werkt het andere in de hand.

[DDD]

De discussie gaat niet over de willekeurigheid van ambten. Wel over de vraag of een ouderling geloof kan wegen en hierover kan oordelen. Iemand aanspreken op levenswandel is iets heel anders.

Toch is het niet om het even, Merel. Het is misschien wel hun moeilijkste taak, eentje die hen niet in dank wordt afgenomen, zelfs vaak niet als ze volop tactisch en bewogen zijn. Maar ouderlingen worden geroepen te regeren in de gemeente en om te waken over leer en leven. Als iemand dan zegt tijdens een huisbezoek: "Ik ben in Christus", dan mag, nee dat móét een rechtgeaarde ouderling in alle voorzichtigheid vragen hoe dat is gegaan. Nogmaals: velen zullen te dien dage zeggen: hebben we niet in Uw Naam gegeten? "Ga weg van Mij, Ik heb u nooit gekend". Dat is een realisme. Daarmee bedoel ik niet: overal automatisch een vraagteken achter zetten. Maar wel eerlijk luisteren, waken en waar mogelijk ons verblijden in Gods werk.

Bovendien: als o.a. in de leerdiensten steeds heel gedetailleerd en consequent wordt uitgelegd hoe mensen tot Christus/tot geloof worden geleid, of hoe je het ook wilt noemen (de kruispunten die iedere gelovige tegenkomt; ellende, verlossing, dankbaarheid) en een gemeentelid bespreekt van de één op andere dag een bekering waarin dit alles op geen enkele wijze terug te beluisteren is, dan hoeft er echt niet direct een kruisje achter de naam, maar het stelt wel voor diverse vragen. Anders kun je wel stoppen met je kerkelijk leventje en je preken, als het toch allemaal niet uitmaakt.

Als we dat al niet meer kunnen hebben, dan zegt dat veel. Bovendien, al weet ik dat mensen zich ergeren aan deze best veelgebruikte uitspraak, maar mensen die ontdekt zijn aan hun hart, schuwen ontdekkende vragen niet (meer). Valt het dan altijd mee? Dat vast niet. Leuk wordt zo'n gesprek nooit.

Maar als we dreigen te bouwen op zand, dan is een ambtsdrager barmhartig wanneer hij ons daar in alle bewogenheid op wijst.

Wat vind je hier voor onderwijs over in het bevestigingsformulier, in de belijdenisgeschriften en in de Bijbel? Want dit is een heel verhaal waarin de Schrift niet eens aan de orde komt.

[K de Vries]

De discussie gaat niet over de willekeurigheid van ambten. Wel over de vraag of een ouderling geloof kan wegen en hierover kan oordelen. Iemand aanspreken op levenswandel is iets heel anders.

Toch is het niet om het even, Merel. Het is misschien wel hun moeilijkste taak, eentje die hen niet in dank wordt afgenomen, zelfs vaak niet als ze volop tactisch en bewogen zijn. Maar ouderlingen worden geroepen te regeren in de gemeente en om te waken over leer en leven. Als iemand dan zegt tijdens een huisbezoek: "Ik ben in Christus", dan mag, nee dat móét een rechtgeaarde ouderling in alle voorzichtigheid vragen hoe dat is gegaan. Nogmaals: velen zullen te dien dage zeggen: hebben we niet in Uw Naam gegeten? "Ga weg van Mij, Ik heb u nooit gekend". Dat is een realisme. Daarmee bedoel ik niet: overal automatisch een vraagteken achter zetten. Maar wel eerlijk luisteren, waken en waar mogelijk ons verblijden in Gods werk.

Bovendien: als o.a. in de leerdiensten steeds heel gedetailleerd en consequent wordt uitgelegd hoe mensen tot Christus/tot geloof worden geleid, of hoe je het ook wilt noemen (de kruispunten die iedere gelovige tegenkomt; ellende, verlossing, dankbaarheid) en een gemeentelid bespreekt van de één op andere dag een bekering waarin dit alles op geen enkele wijze terug te beluisteren is, dan hoeft er echt niet direct een kruisje achter de naam, maar het stelt wel voor diverse vragen. Anders kun je wel stoppen met je kerkelijk leventje en je preken, als het toch allemaal niet uitmaakt.

Als we dat al niet meer kunnen hebben, dan zegt dat veel. Bovendien, al weet ik dat mensen zich ergeren aan deze best veelgebruikte uitspraak, maar mensen die ontdekt zijn aan hun hart, schuwen ontdekkende vragen niet (meer). Valt het dan altijd mee? Dat vast niet. Leuk wordt zo'n gesprek nooit.

Maar als we dreigen te bouwen op zand, dan is een ambtsdrager barmhartig wanneer hij ons daar in alle bewogenheid op wijst.

Wat vind je hier voor onderwijs over in het bevestigingsformulier, in de belijdenisgeschriften en in de Bijbel? Want dit is een heel verhaal waarin de Schrift niet eens aan de orde komt.

Petrus kreeg van Godswege een antwoord, zie Matth. 16:23.

[DDD]

Dit slaat werkelijk helemaal nergens op.

[pierre27]

Op zich wel een boeiend punt, kun je met kerkelijke pijn beschrijven nieuwe pijn veroorzaken.

Of kun je, door er over te schrijven, voor de betrokkene een vorm van heling brengen. Maar wat is dan de 'nevenschade'?

Ja zoiets, ik begrijp ergens de behoefte om erover te praten.

[JanRap]

@Wim

Als je jezelf hieraan stoor, lees het dan gewoon niet..

Dit gaat niet om mij en waar ik me aan stoor is irrelevant.
Dit gaat over schade toebrengen aan de openbaringsvormen van de Kerk.

@Wim Anker, misschien kunt u ons helpen door aan te geven aan wie u zich precies zo ergert.
Als ik het ben zorg ik wel dat ik van dit formum verdwijn. Zou dat jammer vinden want dit is de enige plek waar ik over deze dingen vrijuit kan praten. Mijn familie heeft mij een 'zwijgverbod' opgelegd over GG zaken.
In alle liefde hoor, maar toch. De Saambinder mag ik altijd van hen lezen onder de voorwaarde: geen commentaar. Op de familie-app waar je de ganse dag foto's ziet van koffie met gebak die ze ergens nuttigden ( kent u dat genre ?) word ik ook volkomen genegeerd als het over kerkelijke zaken gaat.
Maar goed, er is gelukkig onderlinge liefde, maar sommige onderwerpen zijn pertinent niet-bespreekbaar.

Met alle respect. Maar mensen die vanwege uitlatingen van Wim Anker van dit forum verdwijnen, zouden onmiddellijk in therapie moeten gaan. Want dan zit er bij jezelf ook iets niet helemaal evenwichtig in orde.

@DDD, Met evenveel respect: maar ik vind de postings van @ Wim Anker niet zelden bedreigend overkomen. Daar ga ik graag voor uit de weg. Het klopt overigens dat ik zelf ook niet voldoende evenwichtig ben, maar nogal eenzijdig gefocust op bijvoorbeeld de Reformatie en op de dogmatiek. Misschien kan ik bij u @ DDD in therapie? U lijkt me een veelzijdig persoon.

[pierre27]

Dit gaat niet om mij en waar ik me aan stoor is irrelevant.
Dit gaat over schade toebrengen aan de openbaringsvormen van de Kerk.

@Wim Anker, misschien kunt u ons helpen door aan te geven aan wie u zich precies zo ergert.
Als ik het ben zorg ik wel dat ik van dit formum verdwijn. Zou dat jammer vinden want dit is de enige plek waar ik over deze dingen vrijuit kan praten. Mijn familie heeft mij een 'zwijgverbod' opgelegd over GG zaken.
In alle liefde hoor, maar toch. De Saambinder mag ik altijd van hen lezen onder de voorwaarde: geen commentaar. Op de familie-app waar je de ganse dag foto's ziet van koffie met gebak die ze ergens nuttigden ( kent u dat genre ?) word ik ook volkomen genegeerd als het over kerkelijke zaken gaat.
Maar goed, er is gelukkig onderlinge liefde, maar sommige onderwerpen zijn pertinent niet-bespreekbaar.

Met alle respect. Maar mensen die vanwege uitlatingen van Wim Anker van dit forum verdwijnen, zouden onmiddellijk in therapie moeten gaan. Want dan zit er bij jezelf ook iets niet helemaal evenwichtig in orde.

@DDD, Met evenveel respect: maar ik vind de postings van @ Wim Anker niet zelden bedreigend overkomen. Daar ga ik graag voor uit de weg. Het klopt overigens dat ik zelf ook niet voldoende evenwichtig ben, maar nogal eenzijdig gefocust op bijvoorbeeld de Reformatie en op de dogmatiek. Misschien kan ik bij u @ DDD in therapie? U lijkt me een veelzijdig persoon.

Met alle respect maar waarin zijn de postings van hem bedreigend?

[Bonny]

[...] Mijn familie heeft mij een 'zwijgverbod' opgelegd over GG zaken.

Dat betekent dat je van je familie d'r niet over mag zwijgen.

[De Rijssenaar]

[...] Mijn familie heeft mij een 'zwijgverbod' opgelegd over GG zaken.

Dat betekent dat je van je familie d'r niet over mag zwijgen.

Ik denk dat JanRap te ontdekkend voor ze is

[DDD]

De bijdragen van WimAnker hoef je niet normaal te vinden. Die zijn ook niet altijd normaal, in de zin van geregeld on(aan)gepast. Maar je gaat zelf over je eigen cirkel van invloed. Als je er niet tegen kunt dat iemand soms iets geks schrijft, dan is dat reden om aan jezelf te werken.

Misschien ook om tijdelijk hier te vertrekken, maar ik geloof toch niet dat dat nu de goede oplossing is.

[DDD]

@Wim Anker, misschien kunt u ons helpen door aan te geven aan wie u zich precies zo ergert.
Als ik het ben zorg ik wel dat ik van dit formum verdwijn. Zou dat jammer vinden want dit is de enige plek waar ik over deze dingen vrijuit kan praten. Mijn familie heeft mij een 'zwijgverbod' opgelegd over GG zaken.
In alle liefde hoor, maar toch. De Saambinder mag ik altijd van hen lezen onder de voorwaarde: geen commentaar. Op de familie-app waar je de ganse dag foto's ziet van koffie met gebak die ze ergens nuttigden ( kent u dat genre ?) word ik ook volkomen genegeerd als het over kerkelijke zaken gaat.
Maar goed, er is gelukkig onderlinge liefde, maar sommige onderwerpen zijn pertinent niet-bespreekbaar.

Met alle respect. Maar mensen die vanwege uitlatingen van Wim Anker van dit forum verdwijnen, zouden onmiddellijk in therapie moeten gaan. Want dan zit er bij jezelf ook iets niet helemaal evenwichtig in orde.

@DDD, Met evenveel respect: maar ik vind de postings van @ Wim Anker niet zelden bedreigend overkomen. Daar ga ik graag voor uit de weg. Het klopt overigens dat ik zelf ook niet voldoende evenwichtig ben, maar nogal eenzijdig gefocust op bijvoorbeeld de Reformatie en op de dogmatiek. Misschien kan ik bij u @ DDD in therapie? U lijkt me een veelzijdig persoon.

Met alle respect maar waarin zijn de postings van hem bedreigend?

Voor heel veel mensen voelen zijn bijdragen geregeld bedreigend. Dat is mij ook wel opgevallen, en anderen hebben dat ook regelmatig geschreven. Maar het punt is natuurlijk dat het benoemen daarvan op zichzelf ook weer andersom bedreigend kan zijn, wat ook weer niet de bedoeling is.

[Wim Anker]

Kan dit niet een apart topic worden? Om Kerkpijn " - uit het topic Gereformeerde Gemeenten - , niet Kerkpijn - Uit Gereformeerde Gemeenten - of toch wel??? - nu te versmallen tot de bedreigingen van Wim Anker is echt teveel eer.

[DDD]

Je hebt in ieder geval jezelf die eer niet aangenomen. Maar ik denk wel dat jij als ouderling voor veel kerkpijn zou kunnen zorgen.