Kerkpijn (Uit Gereformeerde Gemeenten)

[mvdb]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

Ik denk juist dat jij het punt van Terri volledig mist.
Want zij praat vanuit het perspectief van het slachtoffer, jij vanuit dat van de dader.

Nee. Sterker nog, ik zei al dat ik van dichtbij mensen ken die ook slachtoffer zijn.

Jouw bijdrage komt op mij toch echt over als het bagatelliseren van wat ervaren is.

Als we het over predikanten (en ouderlingen) hebben, dan is hun eerste verantwoordelijkheid het Evangelie te verkondigen, Bijbels, eerlijk, gunnend. Dat is de eerste verantwoordelijkheid. Als iemand zich uitgeeft voor een ware gelovige en uit iemands leven blijkt het tegenovergestelde, dan moet iemand gewaarschuwd worden. Als er zoekers, bekommerden, twijfelaars e.d. zijn, dan moeten zij door ambtsdragers gewezen worden op Christus. Een veroordeling is dan zeker niet op zijn plaats. In Ezechiël 34 roept de HEERE een wee uit over herders die het zwakke niet sterken, het zieke niet helen, het gebrokene niet verbinden, het weggedrevene niet wederbrengen en het verlorene niet zoeken. Onze voorvaderen leerden niet voor niets dat we met het oordeel der liefde hebben te oordelen tenzij uit de levenswandel het tegendeel blijkt.
Als predikanten of ouderlingen dan plattrappen dat wat naar hun oordeel niet 'klopt', dan mag dat zeker benoemd worden, zeker vanwege de impact die dat levenslang kan hebben. Een ambtsdrager is dan ver van z'n plaats.

[Vrouwke]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

En ik denk dat jij het punt mist waarin het wel in de categorie geestelijke mishandeling geplaatst kan worden.
Ik ben het met je eens dat zielsvragen en geloofsuitingen gespiegeld moeten worden aan de Schrift. Dat is ook een ambtelijke verantwoordelijkheid en dat kan als scherp ervaren worden. Toch denk ik dat je een veel te rooskleurig beeld hebt. Er gaat veel mis. In die context vind ik het ongepast de term bedekkende liefde te gebruiken, want dat is er eentje uit de topranking van verkeerd gebruik.

Ik heb het een uur geleden ook al duidelijk gemaakt, maar ik ageer tegen de term 'geestelijke mishandeling' of gelijksoortige bewoordingen in deze discussie. Laten we dat hier alsjeblieft achterwege houden.

Ik vind de term geestelijke mishandeling ook niet passend bij wat ik deelde. Want ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen oprecht het beste met je voor hebben. Maar men veroordeeld voordat men voorzichtig doorvraagt bijvoorbeeld.

[helma]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

Je lijk wel een vreemdeling in deze Jeruzalem. Ik ben met je eens maar je gedachten zijn niet welkom hier. Ik heb een keer probeerd een posetieve topic willen openen voor de gergem maar dat was ook teveel en was gelijk verwijderd. Je kan beter niets zeggen zoals anderen hier dat geleerd hebben. De meest kritiek komt van mensen die ex-gergemmers zijn en er geen vrede mee hebben volgens mij.

https://r.tapatalk.com/shareLink/topic? ... source=app


En we hebben vaker zo'n soort topic gehad.
Ook over de GGiN.

[K de Vries]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

Ik denk juist dat jij het punt van Terri volledig mist.
Want zij praat vanuit het perspectief van het slachtoffer, jij vanuit dat van de dader.

Nee. Sterker nog, ik zei al dat ik van dichtbij mensen ken die ook slachtoffer zijn.

Jouw bijdrage komt op mij toch echt over als het bagatelliseren van wat ervaren is.

Als we het over predikanten (en ouderlingen) hebben, dan is hun eerste verantwoordelijkheid het Evangelie te verkondigen, Bijbels, eerlijk, gunnend. Dat is de eerste verantwoordelijkheid. Als iemand zich uitgeeft voor een ware gelovige en uit iemands leven blijkt het tegenovergestelde, dan moet iemand gewaarschuwd worden. Als er zoekers, bekommerden, twijfelaars e.d. zijn, dan moeten zij door ambtsdragers gewezen worden op Christus. Een veroordeling is dan zeker niet op zijn plaats. In Ezechiël 34 roept de HEERE een wee uit over herders die het zwakke niet sterken, het zieke niet helen, het gebrokene niet verbinden, het weggedrevene niet wederbrengen en het verlorene niet zoeken. Onze voorvaderen leerden niet voor niets dat we met het oordeel der liefde hebben te oordelen tenzij uit de levenswandel het tegendeel blijkt.
Als predikanten of ouderlingen dan plattrappen dat wat naar hun oordeel niet 'klopt', dan mag dat zeker benoemd worden, zeker vanwege de impact die dat levenslang kan hebben. Een ambtsdrager is dan ver van z'n plaats.

Maar dat is nu precies ook het probleem van onze tijd. Als je als ambtsdrager in alle oprechtheid mensen waarschuwt, omdat je in de levensopenbaring bijvoorbeeld of in bepaalde geloofsuitingen dingen opmerkt die niet naar de Schrift zijn, dan wordt men vaak direct boos en verwisselt men van kerkverband. Een gesprek is dan soms niet eens aan de orde.

[rhadders]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

Ik denk juist dat jij het punt van Terri volledig mist.
Want zij praat vanuit het perspectief van het slachtoffer, jij vanuit dat van de dader.

Nee. Sterker nog, ik zei al dat ik van dichtbij mensen ken die ook slachtoffer zijn.

Jouw bijdrage komt op mij toch echt over als het bagatelliseren van wat ervaren is.

Als we het over predikanten (en ouderlingen) hebben, dan is hun eerste verantwoordelijkheid het Evangelie te verkondigen, Bijbels, eerlijk, gunnend. Dat is de eerste verantwoordelijkheid. Als iemand zich uitgeeft voor een ware gelovige en uit iemands leven blijkt het tegenovergestelde, dan moet iemand gewaarschuwd worden. Als er zoekers, bekommerden, twijfelaars e.d. zijn, dan moeten zij door ambtsdragers gewezen worden op Christus. Een veroordeling is dan zeker niet op zijn plaats. In Ezechiël 34 roept de HEERE een wee uit over herders die het zwakke niet sterken, het zieke niet helen, het gebrokene niet verbinden, het weggedrevene niet wederbrengen en het verlorene niet zoeken. Onze voorvaderen leerden niet voor niets dat we met het oordeel der liefde hebben te oordelen tenzij uit de levenswandel het tegendeel blijkt.
Als predikanten of ouderlingen dan plattrappen dat wat naar hun oordeel niet 'klopt', dan mag dat zeker benoemd worden, zeker vanwege de impact die dat levenslang kan hebben. Een ambtsdrager is dan ver van z'n plaats.

Ik had het niet beter kunnen zeggen! Dat is inderdaad de taak van geestelijk leiders.

[mvdb]

Maar dat is nu precies ook het probleem van onze tijd. Als je als ambtsdrager in alle oprechtheid mensen waarschuwt, omdat je in de levensopenbaring bijvoorbeeld of in bepaalde geloofsuitingen dingen opmerkt die niet naar de Schrift zijn, dan wordt men vaak direct boos en verwisselt men van kerkverband. Een gesprek is dan soms niet eens aan de orde.

Dat kan zeker, maar daar gaat het nu juist niet over.
Het gaat nu over mensen die op basis van eigen inzichten, ervaringen, opvattingen enz. enz. iemand compleet veroordelen.

[K de Vries]

Maar dat is nu precies ook het probleem van onze tijd. Als je als ambtsdrager in alle oprechtheid mensen waarschuwt, omdat je in de levensopenbaring bijvoorbeeld of in bepaalde geloofsuitingen dingen opmerkt die niet naar de Schrift zijn, dan wordt men vaak direct boos en verwisselt men van kerkverband. Een gesprek is dan soms niet eens aan de orde.

Dat kan zeker, maar daar gaat het nu juist niet over.
Het gaat nu over mensen die op basis van eigen inzichten, ervaringen, opvattingen enz. enz. iemand compleet veroordelen.

En ik denk juist dat heel veel van die zaken door elkaar heen lopen en er vandaag de dag veel te makkelijk van elk voorbeeld wat ik schets hierboven gezegd wordt, dat het dan gaat om ambtsdragers die doen wat jij beweert.

Er is zoveel vijandschap, ik heb het de afgelopen dagen ook weer meegemaakt in de discussie over het document van de Gereformeerde Gemeenten (in Nederland). In plaats van dat men dankbaar is dat 2 kerkverbanden nader tot elkaar komen, wordt elke letter tot op het bot ontleed in wat er dogmatisch en theologisch allemaal mis zou zijn. Je bent tegenwoordig om het minste of geringste al een hypercalvinist. En ja, daar heb ik dan weer kerkelijke pijn door opgelopen...

[Arja]

Ik vind Vrouwke en Arja dapper. Ik heb de moed niet (meer) om het te delen. Ik heb nl zelf soortgelijk meegemaakt. Het heeft me beschadigd.
Begreep van een professional dat het in dezelfde rang en orde zit als seksueel misbruik en pesterij.
Het aller ergste vind ik de ontkenning.

Los van alle pijn en verdriet, die ik zelf van dichtbij ook heb meegemaakt, vind ik het wel heel erg kort door de bocht om kerkelijke pijn, bij zaken rondom het onderwerp bekering en wedergeboorte (waar het in deze discussie om gaat, laten we dat scherp stellen; ik spreek niet over andere pastorale zaken, dan kan dit mogelijk wel het geval zijn), onder dezelfde rang en orde te scharen als seksueel misbruik en pesterij. Ambtsdragers hebben wel zielen voor zich die de eeuwigheid moeten aandoen en het bloed zal eenmaal van hun hand geëist worden. Dat is van geheel andere orde dan bewust seksueel misbruik of bewuste pesterij, al zal de beschadiging misschien hetzelfde voelen.
Maar deze beide zaken als daad en probleem aan elkaar gelijkstellen, vind ik toch echt niet een juiste voorstelling van zaken. Ik geloof niet dat je in het pastoraat, als ambtsdrager, bij zaken rondom het onderwerp bekering en wedergeboorte, anderen bewust pijn aan zou doen. Dat is bij seksueel misbruik of pesterij toch echt wel anders.

Je maakt een onderscheid in aard en intentie, maar daarmee mis je waar het hier om gaat: de overlap in uitwerking. Het gaat hier op RF door sommigen vooral om verkeerd gebruik van geestelijke gezag door ambtsdragers tegenover Gods kinderen. Dat gebeurt binnen een context van gezag en raakt direct aan iemands verhouding tot God en zijn identiteit. Juist daarom kan de schade diep en verwoestend zijn.

Waar bij andere vormen van grensoverschrijding vaak nog erkenning komt, blijft die hier uit. Het wordt niet als fout gezien (omdat de intentie niet kwaadaardig was), er volgen geen excuses, de broeder wordt niet gecorrigeerd, en het kwaad kan zich herhalen.

Ik heb alle drie de vormen meegemaakt: pesten, het andere genoemde misbruik en verkeerd gebruik van geestelijke gezag.
En niets heeft mij zo diep geraakt als het laatste.

Bij pesten en andere vormen van grensoverschrijding had ik God nog als toevlucht... en mensen die me hielpen.
Maar bij het verkeerd gebruik van geestelijk gezag werd Gods reddende werk in mij ontkend, en mijn plaats in de gemeente ondergraven

Dat was een totale ontworteling.

[Vrouwke]

Idd..

Hier ook dubbelop. Vanaf groep 5 tot en met de derde klas van de hogere school gepest. Waardoor ik bijvoorbeeld geen verjaardagen meer vierde omdat ik niemand had om uit te nodigen.

(Mag ik dat trouwens wel delen? Of is dat anonieme laster tegenover de pesters..?)

Maar wat er later kerkelijk en privé kwam op het gebied van het geloofsleven, heeft nog veel meer leed veroorzaakt.

[Tiberius]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

Ik denk juist dat jij het punt van Terri volledig mist.
Want zij praat vanuit het perspectief van het slachtoffer, jij vanuit dat van de dader.

Nee. Sterker nog, ik zei al dat ik van dichtbij mensen ken die ook slachtoffer zijn.

En die mensen benader je op bovenstaande manier?

[K de Vries]

Aan Arja,

Ik denk dat dit komt omdat we hier op het forum verschillen over wanneer er sprake is van verkeerd gebruik van geestelijk gedrag door ambtsdragers.

Ik denk dat dit mede afhankelijk is van de standplaatsgebondenheid waaruit we de prediking behoren en beluisteren en waaronder we zijn opgegroeid.

Vanuit die sociologische diversiteit vind ik het dus niet juist om elke ervaring van pastorale pijn te verbinden aan geestelijke mishandeling en wat er voor meer termen te bedenken zijn, hoezeer je ook beschadigd kunt zijn en hoeveel pijn je ook geestelijk hiervan kunt hebben.

Bovendien: als je zou zeggen dat er bewust sprake is van geestelijke mishandeling, kun je dat ook heel snel verbinden aan de onvergeeflijke zonde tegen de Heilige Geest, zoals hierboven eerder al genoemd werd in het citeren van Matth. 18:6.

[K de Vries]

Je mist volledig het punt wat ik maakte.

Ik denk juist dat jij het punt van Terri volledig mist.
Want zij praat vanuit het perspectief van het slachtoffer, jij vanuit dat van de dader.

Nee. Sterker nog, ik zei al dat ik van dichtbij mensen ken die ook slachtoffer zijn.

En die mensen benader je op bovenstaande manier?

Nee. Zeer zeker niet.

I.v.m. privacy kan ik verder daarover geen mededelingen doen.

[Wim Anker]

Idd..

Hier ook dubbelop. Vanaf groep 5 tot en met de derde klas van de hogere school gepest. Waardoor ik bijvoorbeeld geen verjaardagen meer vierde omdat ik niemand had om uit te nodigen.

(Mag ik dat trouwens wel delen? Of is dat anonieme laster tegenover de pesters..?)

Maar wat er later kerkelijk en privé kwam op het gebied van het geloofsleven, heeft nog veel meer leed veroorzaakt.

Ik snap gewoon nog steeds niet waarom het allemaal gedeeld moet worden. Ik vind het verder best maar ik heb geen zin in een inhoudelijk gesprek als men zichzelf eerst neerzet als slachtoffer om dan van alles te poneren en vervolgens elke kritische kanttekening framed als "victim blaming".

Iemand die de eigen butsen en deuken heeft verwerkt (en, in allerlei variaties > 90% van de mensen heeft butsen en deuken) is niet zo van het vertellen wat hem/haar allemaal is aangedaan.

[Adagio]

Individuele geestelijke cases of kerkpijn op een forum: dat wordt niks. Niet doen. Dus het vervolg van deze post bedoel ik algemeen.

Jesaja schrijft: "wie gelooft, die zal niet haasten", of zoals Petrus aanhaalt in zijn brief: "Die in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden". Zij zullen de jeugd vernieuwen als eens arends. Als we werkelijk niet willen dat een mens ons bekeert in plaats van God, dan zijn we wellicht ook minder bang dat een mens het ons weer afpakt. Ambtsdragers hebben ook gebed nodig.

Laat het in elk geval niet de kant opgaan, dat waarschuwend geluid voor verdacht wordt gehouden. Dat wordt genoeg gevonden in Gods Woord:

Johannes de Doper sprak hoorders aan als slangenzaad, het adderengebroed.
Amos profeteerde tegen valse godsdienst.
Jesaja klaagde religieuze schijn aan, de offers zonder hart (Jesaja 1).
Samuel waarschuwde tegen ongehoorzaamheid.
Petrus confronteerde o.a. Ananias en Saffira met hun leugen.
Jeremia waarschuwde tegen valse zekerheid (“Des HEEREN tempel") terwijl men in zonde leefde.
Ezechiël stelde aan de kaak, dat zijn hoorders wel luisterden, maar geen daad bij het woord voegden (Ezechiël 33:31).
Hosea sprak over geestelijke hoererij.
Joël riep op tot bekering van het hart, niet alleen uiterlijk.
Jona preekte oordeel.
Micha vermaande leiders die het recht verdraaiden.
Nahum sprak Gods oordeel over goddeloosheid uit.
Daniël sprak koning Belsazar toe over zijn hoogmoed.
Haggai sprak het volk aan op hun zelfingenomenheid terwijl Gods huis verwaarloosd werd.
Maleachi was tamelijik direct tegen priesters en volk: lauwe, onechte dienst aan God.
Elia was niet vleiend: “Hoe lang hinkt gij op twee gedachten?”.
Nathan confronteerde koning David rechtstreeks met zijn zonde.
Habakuk zag het kwaad onder het volk, en in de offers die zij brachten.
Jakobus schrijft praktisch tegen dode, schijnbare geloofsvorm.
De Heere Jezus ontdekte voortdurend huichelarij.

[pierre27]

Idd..

Hier ook dubbelop. Vanaf groep 5 tot en met de derde klas van de hogere school gepest. Waardoor ik bijvoorbeeld geen verjaardagen meer vierde omdat ik niemand had om uit te nodigen.

(Mag ik dat trouwens wel delen? Of is dat anonieme laster tegenover de pesters..?)

Maar wat er later kerkelijk en privé kwam op het gebied van het geloofsleven, heeft nog veel meer leed veroorzaakt.

Ik snap gewoon nog steeds niet waarom het allemaal gedeeld moet worden. Ik vind het verder best maar ik heb geen zin in een inhoudelijk gesprek als men zichzelf eerst neerzet als slachtoffer om dan van alles te poneren en vervolgens elke kritische kanttekening framed als "victim blaming".

Iemand die de eigen butsen en deuken heeft verwerkt (en, in allerlei variaties > 90% van de mensen heeft butsen en deuken) is niet zo van het vertellen wat hem/haar allemaal is aangedaan.

Ik begrijp dat ook niet zo goed, maar het delen met anderen wat je hebt meegemaakt qua persoonlijk leed kan helend zijn. Alleen denk ik niet dat een openbaar forum daar het beste middel voor is. Maar er zijn gewoon verschillende soorten mensen die verschillend ermee om gaan.